สวรรค์กับนิพพานไปทางเดียวกัน ตั้งใจเดินให้ถึง อย่าแวะค้างกลางทาง

“ไม่รู้จุดนี้ จิตก็วนชี้ไม่หยุด” “รู้จุดเกิดดับ ทุกคนพ้นได้”

รู้จริงที่ตัวเอง เห็นเกิดดับ ก็ได้กุญแจลูกเอก

ปฏิบัติธรรมให้รู้สึกตัวในทุกการเคลื่อนไหว รู้กายรู้ใจตรงนี้ ธรรมะย่อมปรากฏเอง

ของดีมีอยู่แล้วในตัวเรา หัดรู้ตัวให้ดี แล้วทุกข์จะดับ

มีสติในทุกอิริยาบถ มรรคผลไม่ว่างจากโลกนี้

บุญมากที่สุด คือไม่หลงตน ไม่ลืมตัว รู้กายรู้ใจ ตื่นอยู่ นั่นแหละทางพ้นทุกข์

ธรรมะมีไว้กันหลงตน รู้สึกตัวเมื่อไร โลภะโทสะโมหะเกิดไม่ได้

“สงบแท้ คือขาดความอยากสงบ” “เป็นอย่างนั้น ก็ต้องเข้าใจอย่างนั้น”

หักห้ามใจได้ มีสติตื่นอยู่ นั่นแหละเป็นมนุษย์

หัดรู้กายรู้ใจตามจริง ตั้งสติให้เป็น ผู้รู้ผู้ตื่น

รู้แล้วแต่ยังไม่รู้จริง ยังกลับไปทำทุกข์อีกได้

พระพุทธเจ้าสอนแต่ความจริง รู้ว่าต้องตาย จึงไม่กลัวตาย

ศีลคือการรื้อผ้าขี้ริ้วออกจากใจ เมื่อกิเลสจางลง ความปกติจึงปรากฏ

รู้สึกตัวเมื่อทำ พูด คิด ไม่หลงตน ไม่ลืมใจ โมหะย่อมไม่เกิด

“มีสติรู้เท่า รู้ทันจิตทุกขณะ กิเลสย่อมลดน้อยไป”

นรกสวรรค์อยู่ที่ใจ คิดชั่วก็ทุกข์ คิดดีก็สุข

พ้นทุกข์ไม่ใช่ด้วยการฝืนกาย แต่ด้วยสติที่ทวนกระแสกิเลส

“อุเบกขามีอยู่แล้วในทุกคน แค่มาฝึกดูจิตใจให้เห็นความคิด”

“พอดีมันคิดปุ๊บ ตัดปั๊บทันที” ฝึกสติในสังคม เห็นใจเกิดเมื่อไร ให้รู้ทันเมื่อนั้น