ตอกสั้นหื้อมัดตี้กิ่ว สิ่วสั้นหื้อสิ่วไม้บาง

ทางหลวงใหญ่กว้าง สังมาเขียวตั้งแต่ขอบ

อู้กับคนง่าว เหมือนผ่าไม้ต๋ำต๋า อู้คนมีผะหยา เหมือนผ่าไม้โล่งข้อ

นกอิเอี้ยงกินหมากโพธิ์ไฮ แซวๆ เสียงบ่มีโตฮ้อง แซวๆ ก้องตัวเดียวเบิดหมู่

เจ้าผู้ผักอีตู่เตี้ยต้นต่ำใบดก กกบ่ทันพอมีสังมาจีจูมดอก

คนนอนหลับลุกเดินได้ ฮ้องไห้บ่มีน้ำตา

ใจบ่โสภาด้วยเว้าถืกก็เป็นผิด ใจบ่โสภานำเว่าดีกะเป็นฮ้าย

ขุดดินดั้นผะสงค์หาแต่บ่อนกิ่ว แนวสิ่วไม้ผะสงค์ไง้แต่บ่อนบาง

อยากมีศีลให้นอนดินเกลือกฝุ่น อยากอบอุ่นให้อาบน้ำยามหนาว อยากกินแกงปลาขาวให้แบกแหขึ้นโคก อยากกินแกงเห็ดระโงกให้สักสุ่มลงหนอง

บ้านใกล้ท่า บ่มีน้ำกิน ไทปั้นดิน บ่มีหม้อใช้ ย่าเลี้ยงไก่ บ่มีโตขัน

อัศจรรย์ใจโอ้..โอทองสังมาแตก บัดกะโปะหมากพร้าวสังมามั่นกว่าโอ

เก้าสิฆ่า สิบสิฆ่า ให้เอาแก่นกะยูงตี อย่าได้เอาบาลีต่อยตีต่างฆ้อน

เบ็ดซื่อแล้ว วางไว้ ผัดเล่าโง

อันความตายนี้ แขวนคอทุกบาดย่าง ไผกะแขวนอ้อนต้อนเสมอด้ามดั่งกัน

สวดจุ่มกุ้ม มือจุ่มบ่เถิง

ใจผะสงค์สร้าง กลางดงกะว่าท่ง ใจผะสงค์ขี้คร้าน กลางบ้านกะว่าดง

สี่คนหาม สามคนแห่ ผู้หนึ่งนั่งแคร่ สองคนพาไป

เกลี้ยงฮอดใบ ใสฮอดลูก เกลี้ยงฮอดข้าวปลูก เกลี้ยงฮอดข้าวปัดลาน

มีเงินบ่มีธรรมเฝ้า สิจาหนีมื้อฮ้อยเทื่อ มีธรรมบ่มีอินอ้อยอ่อยไว้ก็บ่ฟัง

เทียวทางให้สุดเส้น อย่าถอยหลังให้เขาย่ำ ตายขอให้ตายหน้าพุ้น เขาสิเอิ้นว่าหาญ

ไม้ซกงกหกง่า กะปอมก่าขึ้นมื้อฮ้อย กะปอมน้อยขึ้นมื้อพัน โตมาบ่ทันปีนขึ้นนำกันคู่มื้อคู่มื้อ

ใจผะสงค์แล้วเมืองแกวกะดั้นฮอด ใจผะสงค์หน่วยแก้วในถ้ำกะก่นหา ใจผะสงค์ต่อไม้จึงได้แบกขวานมา ใจผะสงค์ต่อปลาจึงแบกแหมาพร้อม

โอ้น้อ..ชีวิตส่างมายุ่งยาก นำควายหลายโต โตหนึ่งนั้นข้องง่าคอง โตสองข้องง่าขาม โตสามข้องง่ามี่ โตสี่ข้องง่าหว้า โตห้าข้องง่าบก โตหกข้องง่าแต้ ไผเดน้อสิมาแก้ควายข้อยจัง สิไป

ขี้ฮ้ายบักหุ่งสุก

อยากกินข้าว ให้ปลูกใส่พลานหิน อยากมีศีล ให้ฆ่าพ่อตีแม่ อยากให้คนมาแว้ ให้ฆ่าชุมเดียวกัน อยากเห็นสวรรค์ ให้ไปรื้อขี้ซิ่นในวัด

แนใส่กันผัดไปตึกกะโขงตา มะเน้มะน้าตกเทิงปลายไม้ ตกใส่น้ำดังปก ตกใส่บกดังถ่วน ตกใส่ป่าหญ้าปล้องดังก้องทั่วเมือง

สุกอยู่ต้นบ่ท่อฝานหัวบ่ม

คนต่างบ้าน ว่านต่างสวน

ฟานกินหมากขามป้อมไปคาคอมั่ง มั่งบ่ขี้สามมื้อกระต่ายตาย กระต่ายตายแล้ว เห็นอ้มผัดเน่านำ

หมอบ ๆ เข้าหัวเข่าง่ายาง ย่างโยงโย่หัวแขกขี้ดิน

แลนไวได้สามเหล่า เต่าช้าได้สามหนอง

ลาบงัวอย่าแพงข้าวคั่ว

กินบ่คาย ตายบ่เน่า เป่าบ่เหย

คนหลักเป็นคนใบ้ ใจเบาคึดบ่ถึก หินแฮ่ไหลล่องแก้งโฮฮ้องสนั่นเมือง

กินหลายเป็นข้อย กินน้อยบ่ตาย

มีผมบ่มีหวี ป้องสิเป็นฮังนกเป็ดป่อง มีปากบ่มีแข้ว พร้อมดางสิเจ้ยใส่ดัง

อย่าได้พากันไห้นำผีตกป่า ไห้นำหม้อกระเบื้องยังสิได้อุ่นแกง

บวกสอง หนองสาม วัฏฏสาม อารามสี่ ป่าช้าสี่ ผีบ่มี

สมณ์ชีซื้องัวควายขายจ่ายมีแล้ว นักปราชญ์ถมแม่น้ำนทีกว้างขาดเขิน