“พอดีมันคิดปุ๊บ ตัดปั๊บทันที” ฝึกสติในสังคม เห็นใจเกิดเมื่อไร ให้รู้ทันเมื่อนั้น

การทำดีนั้นดีแล้ว แต่ถ้ายังไม่รู้ตัว โกรธก็เผาหมด

มีสติติดตามความรู้สึก แล้วสิ่งที่ยึดอยู่ จะคลายออกเอง

รู้สึกตัวทุกอิริยาบถ นั่นแหละสัญญาแห่งวิปัสสนา

อย่าท่องจำธรรมะ ต้องปฏิบัติให้รู้ของจริง

ของดีอยู่ในตัวเอง แต่คนกลับไปหานอกตัว

ศีลไม่ใช่ตัวหนังสือ แต่คือกาย วาจา ใจ ปกติ สมาธิไม่ใช่นั่งเฉย ๆ แต่ใจตั้งมั่นไม่พลาดผิด

เห็นจิตตรงนี้ คือเห็นแจ้ง ชีวิตที่ไม่ถูกปรุงแต่ง ย่อมไม่ทุกข์

สงบแบบทับหญ้า หินยกออก หญ้าก็งอกขึ้นอีก

นิพพานมีแล้วในคนทุกคน แสวงผิดที่ ก็ไม่พบเหมือนขุดน้ำบนภูเขา

จิตที่ไม่ยึดมั่นถือมั่น คือจิตเป็นอุเบกขา ไม่มีโกรธ ไม่มีโลภ ไม่มีหลง ก็ไม่มีทุกข์

ของดีมีอยู่ในตัวแล้ว อย่าเชื่ออะไรง่าย ๆ จนลืมความจริง

หลุดพ้น ต้องรู้แจ้งในตัวเอง รู้จริงแล้ว จึงปล่อยวางได้เด็ดขาด

ทุกข์ไม่ยกเว้นใคร ยกเว้นได้ด้วยการรู้จริงตามธรรมเท่านั้น

ทำความรู้สึกตัวไว้ ทุกข์ไม่เกิด เห็นผิดก็มีเมตตา

เห็นความคิดเมื่อไร อวิชชาก็ลดลงเมื่อนั้น

เจริญสติ คอยดูจิตให้แจ้งทุกขณะ เหมือนวิดตมออกจากบ่อน้ำ จนเห็นความจริง

จิตไม่ต้องฝึก ฝึกกิเลสให้รู้ทันปกติของมัน

“ผู้รู้ธรรม ย่อมสอนชีวิตจิตใจของคน” ไม่รู้จริง จึงทุกข์เพราะโลภ โกรธ หลง

สุขทุกข์อยู่ที่ใจ รู้จริงด้วยสติ ไม่ใช่ด้วยความคิด