เห็นความคิดเมื่อไร ความคิดก็ดับทันที

ทุกข์คือของเหม็นในใจ โกรธ โลภ หลง คือมลทินที่ต้องเห็นให้ได้

ทุกข์เกิดเพราะไม่รู้ รู้ตัวเมื่อไร ความปกติก็มีอยู่แล้ว

ศีลคือความปกติของกาย วาจา ใจ สติเห็นความผิดปกติทันที แล้วทุกข์จะลดลง

อย่าถลำอยู่ในตำรับตำรา จงเห็นธรรมที่เกิดขึ้นในจิตของตน

“ดูความคิดให้รู้ทัน ออกจากความคิด ก็พ้นทุกข์”

“เรื่องจิตใจสำคัญมาก เพราะจิตใจไม่เป็นตน-ไม่เป็นตัว” “เจริญสติให้สมบูรณ์ โทสะ-โมหะ-โลภะก็ไหลหนีเอง”

คนพาลอยู่ในใจ คือโมหะ บัณฑิต คือผู้ทำลายโมหะได้

ธรรมะไม่ไกล อยู่ที่มีสติรู้กายรู้ใจทุกอิริยาบถ

วิปัสสนา คือเห็นแจ้งรู้จริง เห็นตัวเองและจิตที่กำลังคิดอยู่เดี๋ยวนี้