การฝึกใจ ไม่ใช่เรื่องไกลตัว
เหมือนนักมวยที่ดี
ต้องซ้อมกับครู
ต้องขึ้นเวทีจริง
ไม่ถามว่าใครเป็นใคร
ไม่เกรงว่าใครสูงกว่า
ไม่กลัวแพ้
ไม่ติดชนะ
เพราะแพ้ชนะ
เป็นเพียงเกมของการฝึก
ใจก็เช่นกัน
เมื่อความโกรธเกิดขึ้น
อย่าเพิ่งไปตามมัน
อย่าเพิ่งไปเถียงกับคน
ให้รีบกลับมาเห็นต้นตอ
ของชีวิตจิตใจตนเอง
ความโกรธเกิดแล้ว
หนักอกหนักใจแล้ว
ตรงนั้นแหละ
คือที่ต้องฝึก
เมื่อไม่มีใครพูดอะไร
ใจอาจสบาย
อาจนิ่ง
อาจเงียบ
แต่พอมีคนมายกยอ
ใจกลับหัวเราะ
พอมีคนมาติ
ใจก็ขุ่นขึ้นมา
ตรงนี้เอง
ที่ควรเห็น
เห็นว่า
เมื่อใจหัวเราะโดยไม่รู้ตัว
มันก็ไม่ปกติ
เห็นว่า
เมื่อใจโกรธขึ้นมา
มันก็ไม่ปกติ
ไม่ต้องหนีไปอยู่ป่า
ไม่ต้องหลบไปอยู่ถ้ำ
การฝึกสติ
การฝึกปัญญา
ต้องฝึกในสังคม
ในชีวิตจริง
ในงานที่ทำอยู่
เดินก็รู้
พูดก็รู้
ทำงานก็รู้
คิดก็รู้
พอความคิดเกิด
ให้เห็นทัน
พอรู้ทัน
มันก็ดับ
มันก็หยุด
ไม่ต้องเข้าไปเป็นความคิด
แค่รู้จากความคิด
คนมาพูดตำหนิ
มานินทา
มากระทบใจ
ก็ให้เห็นอาการที่เกิด
ให้รู้ว่าอะไรเริ่มเปลี่ยน
อะไรเริ่มผิดปกติ
เห็นอย่างนี้
จึงค่อย ๆ รู้จักใจตนเอง
ศีลจึงเป็นการกำจัดกิเลสอย่างหยาบ
สมาธิเป็นการกำจัดกิเลสอย่างกลาง
ปัญญาเป็นการกำจัดกิเลสอย่างละเอียด
แต่ไม่ใช่แยกกันอยู่
มันเกิดพร้อมกัน
ในขณะที่รู้ทัน
ในขณะที่เห็น
ในขณะที่กลับมารู้สึกตัว
เพียงพอดีมันคิด
ก็เห็นปั๊บ
ตัดปั๊บ
พอดีมันโกรธ
ก็เห็นปั๊บ
รู้ปั๊บ
พอดีมันพอใจ
ก็เห็นปั๊บ
รู้ปั๊บ
ฝึกอย่างนี้
ครั้งแล้วครั้งเล่า
เหมือนนักมวย
ที่ซ้อมไม่หยุด
จนชกครั้งไหน
ก็ไม่เสียท่า
ใจที่รู้ทัน
ก็เป็นใจที่ค่อย ๆ แข็งแรง
สงบ
และตรง
#หลวงพ่อเทียน #ความรู้สึกตัว #DhammaMahasati