รู้ของจริง จึงพ้นทุกข์ ชีวิตซื้อไม่ได้ แต่มีค่าที่สุด

ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน พึ่งได้ เมื่อรู้และทำจริง ไม่ยึดถือ

บาปคือความไม่รู้ บุญคือรู้แจ้งพ้นทุกข์

ความสงบที่แท้ ต้องรู้สึกตัวอยู่เสมอ เจริญสติให้เห็นชีวิตจริง จึงพ้นทุกข์ได้

สืบศาสนาด้วยการรู้ตนเอง ปฏิบัติเอาเอง ไม่รู้ตัวเอง ต่อให้บวชร้อยพรรษา ก็เป็นหมัน

เห็นธรรมต้องลงมือปฏิบัติ รู้แจ้งอาการเกิดดับของจิต สำคัญกว่าบวชหรืออายุยืน

เห็นธรรม คือเห็นพระพุทธเจ้า เห็นธรรมแล้ว ใจพ้นทุกข์

บูชาพระพุทธเจ้า คือประพฤติธรรม รู้ธรรม เห็นธรรม จิตตั้งมั่น ไม่หวั่นไหวต่อโลกธรรม คือจิตของพระพุทธเจ้า

นิพพานบ่แม่นตายไปแล้วจึงไปหา นิพพานคือความสงบ หยุดเรื่องทั้งหลายไว้ตรงนี้

“กิเลสอยู่ที่ใจตนเอง ตัดต้นลมให้ขาด”