นิพพานบ่แม่นตายไปแล้วจึงไปหา นิพพานคือความสงบ หยุดเรื่องทั้งหลายไว้ตรงนี้

 

เริ่มต้นให้ถูก

แล้วธรรมะจะพาไปเอง

หลวงพ่อเทียนชวนให้เรากลับมาดูต้นทาง

อย่ารีบไปไกลกว่าที่ใจยังไม่เข้าใจ

เพราะการปฏิบัติธรรมะ

ไม่ใช่การข้ามขั้น

แต่คือการทำตรงนี้ให้ถูก

ทำตั้งแต่ต้น

เหมือนปลูกต้นไม้

ถ้าให้น้ำ ให้ปุ๋ยสม่ำเสมอ

ต้นไม้มันก็โตงาม

แต่ถ้ารดบ้างไม่รดบ้าง

ใส่บ้างไม่ใส่บ้าง

มันก็โตช้า

ใจของเราก็เช่นกัน

ถ้าไม่รู้จักดู ไม่รู้จักแก้

ก็เหมือนเดินไปทางที่ไม่รู้จัก

ไม่รู้ว่าตรงไหนเป็นหลุม

ตรงไหนเป็นเหว

ตรงไหนเป็นตม

แต่ถ้าเดินดูซ้ำ ๆ

ค่อย ๆ รู้ ค่อย ๆ เห็น

ใจก็เริ่มจำทางได้

เริ่มรู้สภาพของชีวิต

เริ่มรู้ว่า

สิ่งใดเกิดขึ้นแล้วก็ดับไป

ตรงนี้เอง

ชีวิตจึงไม่หมัน

ไม่สูญเปล่า

เกิดมามากวัน

บวชมานาน

หรือผ่านโลกมามาก

ก็ยังไม่พอ

ถ้ายังไม่รู้จักอาการเกิดดับของใจ

เพราะความรู้จริง

ไม่ได้อยู่ที่จำนวนปี

แต่อยู่ที่การเห็นตรง

แม้รู้เพียงวันเดียว

แต่เห็นจริง

เข้าใจจริง

ชีวิตนั้นก็มีค่ามาก

หลวงพ่อจึงพาเราหันกลับมาที่การแก้ตัวเอง

ไม่ใช่รอให้ใครมาช่วย

ไม่ใช่รอให้ใครมาบอกหมด

แต่ต้องรู้ด้วยตัวเอง

เห็นด้วยตัวเอง

เปลี่ยนด้วยตัวเอง

กิเลสก็เหมือนยางเหนียว

มันติดใจ

มันดึงใจให้ไป

แต่ถ้าเราเห็นมัน

แล้วไม่ตามมัน

เหมือนล้างยางออกจากมือ

มันก็หลุดไป

ส่วนตัณหานั้น

มันยังคอยอยากต่อ

คอยเอื้อมกลับมา

จึงต้องรู้จักวาง

รู้จักทิ้ง

รู้จักไม่เก็บไว้ในใจ

ทางปฏิบัติไม่ใช่การสะสม

ยิ่งมีของมาก

ยิ่งมีภาระมาก

ใจยิ่งพะวง

ยิ่งค้นหา

ยิ่งหลงทางง่าย

ผู้ปฏิบัติต้องรู้จักพอ

รู้จักเรียบง่าย

รู้จักใช้ชีวิตให้เบา

เพื่อให้ใจมีที่ว่าง

ให้ความรู้สึกตัวได้ทำงานของมัน

สิ่งสำคัญที่สุด

คือการไม่ลืม

สิ่งที่ได้ยิน

สิ่งที่เห็น

สิ่งที่รู้

ต้องเอาไปฝังไว้ในใจ

ไม่ใช่แค่ฟังผ่าน

แล้วปล่อยให้หายไป

เพราะการเตือนตัวเอง

คือการช่วยตัวเอง

นิพพาน

ไม่ใช่เรื่องไกล

ไม่ใช่ต้องรอให้ตายก่อน

แต่คือความหยุด

ความสงบ

ความเข้าสู่สภาพของมันอย่างซื่อ ๆ

ไม่มีเรื่องอะไรปรุงแต่งต่อ

เมื่อใจสงบจริง

หยุดจริง

และรู้จริง

นั่นแหละคือทางที่สำเร็จ

ไม่ต้องมาก

แค่รู้ตรงนี้

ทำตรงนี้

และอยู่กับความจริงตรงนี้

ให้ได้

#หลวงพ่อเทียน #ความรู้สึกตัว #DhammaMahasati