ทุกข์คือของเหม็นในใจ โกรธ โลภ หลง คือมลทินที่ต้องเห็นให้ได้

 

ทุกข์ไม่ใช่เรื่องไกล

แต่เป็นของเหม็นในใจ

พระพุทธเจ้าจึงเรียกทุกข์บ้าง

เรียกกิเลสบ้าง

เรียกของเหม็นบ้าง

ฟังแล้วอาจสะดุ้ง

เพราะมันไม่ใช่คำพูดเบา ๆ

มันชี้ตรงมาที่สิ่งที่เราไม่อยากดู

ความทุกข์ตามความหมายของธรรม

คือของสกปรก

ของเหม็น

ไม่มีใครต้องการ

แม้ร่างกายคนเราตายไป

จนเน่าเหม็น

เราก็ยังช่วยกันชำระล้างได้

แม้อุจจาระจะเหม็นแค่ไหน

ก็ยังพอจับได้

ยังพอล้างออกได้

แต่ของเหม็นที่ลึกกว่านั้น

คือความโกรธ

ความโลภ

ความหลง

มันแอบอยู่ในจิต

เกิดขึ้นเงียบ ๆ

แล้วก็ทำให้ใจขุ่น

ทำให้ใจมืด

ทำให้ใจเสีย

หลวงพ่อจึงบอกว่า

อันนี้แหละที่ท่านเกลียดมาก

เหม็นยิ่งกว่าอุจจาระเสียอีก

ถ้าเราไม่รู้ตัว

พอความคิดวูบขึ้นมา

ความหลงผิดก็ตามมาเลย

แล้วเราก็เข้าใจว่า

นี่คือเราเห็น

แต่จริง ๆ

อาจเป็นเพียงรู้ว่าคิดอะไรขึ้นมาเท่านั้น

รู้ความคิด

ยังไม่ใช่เห็นกิเลส

เพราะการเห็นจริง

ต้องเห็นว่าในความคิดนั้น

มีโกรธไหม

มีโลภไหม

มีหลงไหม

ถ้ายังไม่เห็นอย่างนี้

ก็ยังถูกความคิดพาไปง่าย ๆ

พูดตามความเคยชิน

ทำตามความคิด

โดยไม่ทันดูจิตของตนเอง

ธรรมจึงชวนเรา

ไม่ให้รีบเชื่อใจความคิด

ให้หันกลับมาดู

ดูตรงนี้

ดูตอนนี้

ให้มีสติ

ให้มีความรู้สึกตัว

เพราะเมื่อเรารู้ตัว

เราจะเริ่มเห็นของเหม็นในใจ

ไม่ใช่เพื่อเกลียดตัวเอง

แต่เพื่อรู้ทันมัน

และไม่ปล่อยให้มันครอบงำเรา

การภาวนา

จึงไม่ใช่เรื่องอื่นไกล

คือการกลับมาเห็นใจของตน

ตามจริง

ตรง ๆ

ซื่อ ๆ

เห็นแล้ว

ก็จะค่อย ๆ วางได้

และใจจะเริ่มสะอาด

เบา

สงบ

ขึ้นมาจากข้างใน

#หลวงพ่อเทียน #ความรู้สึกตัว #DhammaMahasati