“โรคของกายรักษาได้…แต่โรคของใจ ต้องรู้ทัน”

 “โรคของกายรักษาได้…แต่โรคของใจ ต้องรู้ทัน”

—

เรามักดูแลร่างกายอย่างดี

เมื่อปวด…ก็รักษา

เมื่อเจ็บ…ก็หายา

เมื่ออ่อนล้า…ก็พักผ่อน

เพราะเรารู้ว่า

ร่างกายนี้…มันป่วยได้

แต่มีบางสิ่ง

ที่เกิดขึ้นอยู่ทุกวัน

และลึกยิ่งกว่านั้น

คือ “ใจ”

—

ใจ…ก็ป่วยได้เหมือนกัน

ป่วยโดยที่เราไม่รู้ตัว

ป่วยโดยไม่มีแผลให้เห็น

ดีใจจนลืมตัว

เสียใจจนจมลงไป

โกรธจนเผาใจ

รักจนยึดติด

ทั้งหมดนี้…เกิดขึ้นเงียบ ๆ

และเราก็เรียกมันว่า “ชีวิต”

—

มีวิธีหนึ่ง

ที่ไม่ต้องแก้

ไม่ต้องห้าม

และไม่ต้องหนีไปไหน

เพียงแค่

“รู้สึกตัว”

—

เคลื่อนไหว…ก็รู้

คิด…ก็รู้

โกรธ…ก็รู้

รัก…ก็รู้

ไม่ต้องทำให้ดีขึ้น

ไม่ต้องทำให้สงบลง

แค่ “เห็นมันตามที่เป็น”

—

เมื่อเห็นบ่อยเข้า

บางสิ่งจะเริ่มเปลี่ยนไป

โดยที่เราไม่ได้ตั้งใจให้เปลี่ยน

ความคิด…ยังเกิด

อารมณ์…ยังมา

แต่เรา…ไม่จมลงไปเหมือนเดิม

—

แล้วจะค่อย ๆ เห็น

ทุกอย่างเกิดขึ้น…แล้วดับไป

โดยไม่มีใครควบคุม

สิ่งที่เคยยึดว่าเป็น “เรา”

เริ่มเบาลงอย่างเงียบ ๆ

—

ความจริงที่เคยได้ยิน

จะไม่ใช่แค่คำพูดอีกต่อไป

แต่กลายเป็นสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้า

—

และเมื่อรู้สึกตัวจริง ๆ

จะเห็นว่า

สิ่งสำคัญในชีวิต

ไม่ใช่การทำให้ดีขึ้น

แต่คือ

“การไม่หลง”

—

ถ้าขณะนี้…รู้ตัว

ก็อยู่กับความจริงแล้ว

ถ้ายังไม่รู้

ก็เพียงแค่เริ่ม…กลับมาดูใหม่

—

ชีวิตอาจไม่ต้องทำอะไรมาก

แค่ตื่นขึ้นมา

และรู้ตัว

ซ้ำแล้ว…ซ้ำเล่า

—

จนวันหนึ่ง

จะไม่มีอะไรให้ต้องตื่นอีกต่อไป

เพราะไม่เคยหลงไปไหนเลย

—

#ธรรมะใกล้ตัว

#รู้ตัวคือทาง

#ไม่หลงตัวไม่ลืมตัว