“รู้สึกตัว…จนความคิดขาดสาย”

 “รู้สึกตัว…จนความคิดขาดสาย”

—

มีบางสิ่ง

ที่ไม่อาจเรียนจากตำรา

และไม่อาจเข้าใจได้ด้วยการเชื่อ

ต้อง “เห็นเอง”

ในขณะที่ใจตื่นอยู่จริง ๆ

สิ่งนั้น…เรียกว่า

ความรู้สึกตัว

—

ในชีวิตประจำวัน

ความคิดไหลต่อเนื่องไม่หยุด

เรื่องหนึ่งต่ออีกเรื่องหนึ่ง

ปรุงแต่งซ้ำไปมา

จนกลายเป็นโลกอีกใบ

ที่เราเผลอเข้าไปอยู่โดยไม่รู้ตัว

—

แต่ในบางขณะ

เมื่อรู้สึกตัวขึ้นมา

เหมือนมีช่องว่างเล็ก ๆ เปิดขึ้น

เราจะเห็นว่า

ความคิด…ก็เป็นเพียงสิ่งที่เกิดขึ้น

แล้วก็ดับไป

—

การเจริญสติ

ไม่ใช่การหยุดความคิด

แต่คือการ “ไม่หลงไปกับมัน”

—

เดิน…ก็รู้

ขยับ…ก็รู้

หยุด…ก็รู้

ไม่ต้องทำให้ดี

ไม่ต้องทำให้สงบ

เพียงแค่

“รู้ตามที่เป็น”

—

เมื่อรู้บ่อยเข้า

ความรู้สึกตัวจะค่อย ๆ ต่อเนื่อง

ความคิดยังมี

แต่ไม่ลากเราไปไกลเหมือนเดิม

—

จากที่เคยหลงยาว

เริ่มสั้นลง

จากที่เคยจม

เริ่มเห็น

—

แล้วจะค่อย ๆ เข้าใจ

ไม่มีอะไรต้องไปจัดการ

เพราะเมื่อรู้ทัน

มันก็ดับของมันเอง

—

เหมือนน้ำที่ถูกกวนให้ขุ่น

ไม่ต้องไปตักออก

แค่หยุดกวน

ความใสก็ปรากฏขึ้นเอง

—

เมื่อเห็นชัดขึ้นอีก

จะเริ่มรู้ว่า

สิ่งที่เคยเรียกว่า “เรา”

ก็เป็นเพียงสิ่งที่เกิดขึ้นชั่วคราว

ไม่มีอะไรให้ยึดจริง

—

คำพูดของใคร

ไม่จำเป็นต้องกระทบใจ

เหตุการณ์ใด

ไม่จำเป็นต้องกลายเป็นทุกข์

—

เพราะไม่มี “เรา”

เข้าไปเป็นเจ้าของมันอีกแล้ว

—

สิ่งที่เหลืออยู่

ไม่ใช่ความว่างเปล่า

แต่เป็นความเบา

ที่ไม่ต้องรักษา

เป็นความอิสระ

ที่ไม่ต้องแสวงหา

—

และทั้งหมดนั้น

เริ่มต้นจากสิ่งเล็ก ๆ

ที่เกิดขึ้นได้…ตรงนี้

—

“รู้สึกตัว”

—

#ธรรมะใกล้ตัว

#รู้ตัวคือทาง

#ไม่หลงตัวไม่ลืมตัว