"เมื่อสติไม่อยู่…ธรรมะก็เป็นเพียงคำพูด”

 

"เมื่อสติไม่อยู่…ธรรมะก็เป็นเพียงคำพูด”

—

มีหลายสิ่งในชีวิต

ที่เรารู้…แต่ไม่เคยเข้าถึง

เรารู้ว่าควรมีสติ

รู้ว่าควรปล่อยวาง

รู้ว่าโลภ โกรธ หลง คือเหตุแห่งทุกข์

แต่เมื่อถึงเวลาจริง

เรายังเผลอ…เหมือนเดิม

—

ความรู้นั้นยังอยู่

แต่ความจริง…ไม่ปรากฏ

—

ธรรมะไม่ได้อยู่ไกล

ไม่ได้ซ่อนอยู่ในคำสอนลึกซึ้ง

แต่มันอยู่ในสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น

ตรงหน้าเรา…ทุกขณะ

—

ยืน…ก็รู้

เดิน…ก็รู้

นั่ง…ก็รู้

นอน…ก็รู้

แม้การเคลื่อนไหวเล็กน้อย

หรือเพียงลมหายใจเข้าออก

—

ทั้งหมดนี้

คือทางของการเห็น

—

แต่เพราะมันธรรมดาเกินไป

เราจึงมองข้าม

—

เราไปแสวงหาสิ่งพิเศษ

ไปสะสมความรู้

ไปยึดถือรูปแบบ

แต่ไม่เคยหยุดดูว่า

ขณะนี้…ใจเป็นอย่างไร

—

ความทุกข์ไม่ได้อยู่ข้างนอก

แต่มันเกิดขึ้น…ในใจ

โลภ…เผา

โกรธ…บีบ

หลง…ปิดบัง

—

สิ่งเหล่านี้ไม่เคยหยุดเอง

เว้นแต่จะมีบางสิ่งเข้ามาเห็นมัน

—

สิ่งนั้น…คือ “ความรู้สึกตัว”

—

เมื่อรู้ทัน

ความคิดจะถูกเห็น

อารมณ์จะถูกเปิดเผย

และความหลง…ค่อย ๆ คลายออก

—

ไม่ใช่เพราะเราจัดการมันได้

แต่เพราะเราไม่เข้าไปเป็นมันอีก

—

ธรรมะจึงไม่ใช่เรื่องของการเชื่อ

ไม่ใช่เรื่องของการจำ

แต่คือการ “เห็น”

—

เห็นกาย…ที่กำลังเคลื่อนไหว

เห็นใจ…ที่กำลังปรุงแต่ง

เห็นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

จนสิ่งที่เคยเป็นคำพูด

กลายเป็นความจริง…ภายใน

—

เมื่อรู้สึกตัว

เราจะกลับมาอยู่กับความจริง

และเมื่อความจริงปรากฏ

ความหลง…ก็ไม่มีที่ยืน

—

วันนี้

ไม่ต้องเริ่มจากสิ่งยิ่งใหญ่

เพียงแค่

รู้ตัว…ในขณะนี้

—

ก็เพียงพอแล้ว

—

#ธรรมะใกล้ตัว

#รู้ตัวคือทาง

#ไม่หลงตัวไม่ลืมตัว