ตอกสั้นหื้อมัดตี้กิ่ว สิ่วสั้นหื้อสิ่วไม้บาง

ทางหลวงใหญ่กว้าง สังมาเขียวตั้งแต่ขอบ

อู้กับคนง่าว เหมือนผ่าไม้ต๋ำต๋า อู้คนมีผะหยา เหมือนผ่าไม้โล่งข้อ

นกอิเอี้ยงกินหมากโพธิ์ไฮ แซวๆ เสียงบ่มีโตฮ้อง แซวๆ ก้องตัวเดียวเบิดหมู่

เจ้าผู้ผักอีตู่เตี้ยต้นต่ำใบดก กกบ่ทันพอมีสังมาจีจูมดอก

คนนอนหลับลุกเดินได้ ฮ้องไห้บ่มีน้ำตา

ใจบ่โสภาด้วยเว้าถืกก็เป็นผิด ใจบ่โสภานำเว่าดีกะเป็นฮ้าย

ขุดดินดั้นผะสงค์หาแต่บ่อนกิ่ว แนวสิ่วไม้ผะสงค์ไง้แต่บ่อนบาง

อยากมีศีลให้นอนดินเกลือกฝุ่น อยากอบอุ่นให้อาบน้ำยามหนาว อยากกินแกงปลาขาวให้แบกแหขึ้นโคก อยากกินแกงเห็ดระโงกให้สักสุ่มลงหนอง

บ้านใกล้ท่า บ่มีน้ำกิน ไทปั้นดิน บ่มีหม้อใช้ ย่าเลี้ยงไก่ บ่มีโตขัน

อัศจรรย์ใจโอ้..โอทองสังมาแตก บัดกะโปะหมากพร้าวสังมามั่นกว่าโอ

เก้าสิฆ่า สิบสิฆ่า ให้เอาแก่นกะยูงตี อย่าได้เอาบาลีต่อยตีต่างฆ้อน

เบ็ดซื่อแล้ว วางไว้ ผัดเล่าโง

อันความตายนี้ แขวนคอทุกบาดย่าง ไผกะแขวนอ้อนต้อนเสมอด้ามดั่งกัน

สวดจุ่มกุ้ม มือจุ่มบ่เถิง

ใจผะสงค์สร้าง กลางดงกะว่าท่ง ใจผะสงค์ขี้คร้าน กลางบ้านกะว่าดง

สี่คนหาม สามคนแห่ ผู้หนึ่งนั่งแคร่ สองคนพาไป

เกลี้ยงฮอดใบ ใสฮอดลูก เกลี้ยงฮอดข้าวปลูก เกลี้ยงฮอดข้าวปัดลาน

มีเงินบ่มีธรรมเฝ้า สิจาหนีมื้อฮ้อยเทื่อ มีธรรมบ่มีอินอ้อยอ่อยไว้ก็บ่ฟัง

เทียวทางให้สุดเส้น อย่าถอยหลังให้เขาย่ำ ตายขอให้ตายหน้าพุ้น เขาสิเอิ้นว่าหาญ