“…**อยู่ที่ไหน ก็ต้องคอยระมัดระวัง
ให้เป็นวันของพระทุกเวลา ทุกนาที-ทุกวินาที
อยู่ที่ไหนก็มีพระอยู่ที่ตัวเรา
ดังนั้น จงทำตัวของเราให้เป็นพระ
แล้วก็สอนคนอื่นให้เขาทำ**
*แต่เขาจะทำ-ไม่ทำ (ก็)เป็นเรื่องของเขา*
ดังนั้นการที่(พูด)ว่า‘พระ-พระ’นี่ ให้เราเข้าใจ
วันของพระ **อยู่ที่ไหนก็ต้องเป็นพระ**
เป็นพระอยู่ในบ้านก็ได้
เป็นพระอยู่กับลูกกับหลานก็ได้
เป็นพระอยู่กับสำนักงานที่เราไปทำงานก็ได้
เป็นผู้ใหญ่บ้าน-กำนันก็เป็นพระได้
เป็นครูโรงเรียนก็เป็นพระได้
เป็นนักเรียนไปเรียนหนังสือก็เป็นพระได้
เป็นตำรวจ-ทหาร เป็นครูประชาบาล เป็นรัฐมนตรี…ก็เป็นพระได้
นี่ ! **เอาพระนี่น่ะไปใช้กับการกับงาน เมื่อคนใดรู้จักพระแล้ว**
‘โรค’ (คือ)ความเดือดร้อน
โรคนี่ หมายถึงความร้อน
เรา(คง)เคยได้ยิน(กันว่า) ‘เป็นโรคอะไรจึงไปโรงพยาบาล ?
(เป็น)โรคเจ็บหัว โรคปวดท้อง’
ครั้นเป็นโรคเจ็บหัว โรคปวดท้อง
โรคทางเนื้อหนัง-โรคทางกายนี่ ไปหาหมอได้
แต่*โรคทางใจ โรคทางวิญญาณนั้น
ไปหาหมอ ก็ยังไม่(สามารถ)รักษา(ได้)
บางที หมอก็เป็นโรค(นี้)อีกซะด้วย
นี่…ให้เข้าใจว่าหมอก็เป็นโรค(ทางใจ โรคทางวิญญาณ)ได้
โรคทางจิตวิญญาณ โรคทางจิต-ทางใจ*
**โรคอันนั้น จำเป็นต้องเป็นคนไม่ลืมตัว-เป็นคนไม่หลงตัว
เป็นคนไม่ลืมจิต-เป็นคนไม่หลงจิต
คือเป็นคนไม่หลงชีวิตตนเอง-ไม่ลืมชีวิตตนเอง
ไม่ปล่อยปละละเลยให้ชีวิตเป็นหมัน**
นี่ ! เป็นอย่างนั้น…”
หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ