“…**ถ้าหากทุกคนเข้าใจธรรมะคำสอนของพระพุทธเจ้าแล้ว
ผมว่า‘ความทุกข์-ความสับสนวุ่นวาย จะเกิดขึ้นน้อย’**
อย่างที่เรามีความทุกข์ มีความเห็นไม่ตรงกัน
ก็เพราะเรารู้ไม่ตรงกันนั้นเอง
เราก็เคยสวดกันแล้วว่า‘ผู้ตรัสรู้ตามพระพุทธเจ้า
มีศีลและทิฏฐิหรือความเห็นเสมอกัน’ นี่
ถ้าหากทิฏฐิ-ความเห็นยังไม่เสมอกัน
ก็แสดงว่า‘เห็นคนละมุม-ไม่ตรงกัน’
จึงว่า**‘ขอให้เข้าใจคำสอนของพระพุทธเจ้าจริง ๆ’**
*ถ้าไม่เข้าใจจริง ๆ แล้ว มันจะเป็นมีด ๒ คม
ถอดออกมา มันจะบาดมือเราด้วย-บาดมือคนอื่นด้วย*
ถ้าเรารู้จักวิธีแล้ว-มีด ๒ คม ใช้ได้ดี คมนี้ก็คม-คมนั้นก็คม
นี่ ! ท่านสอนอย่างนั้น
จึงว่า**‘เรื่องทุกอย่างนั้นคือ ให้รู้จักตัวเรา’**
จะไปอะไรกับคนอื่นนั้น มันยุ่ง
หากตัวเราดีแล้ว มันจะหอมเข้ามา-มันจะตามมาเอง
เหมือนกับแมลงผึ้งตอมเกสรดอกไม้นั่นแหละ
มีดอกไม้อยู่ที่ไหน แมลงผึ้งมันจะรู้เอง
เพราะเป็นถิ่นที่มันจะไปเอง
แต่แมลงวัน มีของเหม็นที่ไหน-มันจะรู้เอง
เพราะมันเป็นภาษาของมัน
แมลงวันมันชอบของเหม็น เป็นอย่างนั้น
จึงว่า‘คนทำชั่วไม่ยอมเปลี่ยนแปลง-ก็เปรียบเหมือนกับแมลงวัน
ส่วนแมลงผึ้งมันชอบเกสรดอกไม้ เปรียบก็เหมือนคนดี’
มันต้องแสวงหาคนดี-หาของดี เพราะมันหอม-มันมีรสชาติอันดี
ดังนั้น พระพุทธเจ้าจึงสอนว่า
‘ปุถุชนคนธรรมดานี้เอง เป็นพระพุทธเจ้าได้
เพราะเขาเปลี่ยนแปลงแก้ไขตัวของเขาได้’
แต่ถ้าคนใดยังไม่เปลี่ยนแปลง ยังไม่แก้ไข
ก็เป็นเหมือนไส้เดือน มันก็กินดินไป-เพราะมันกลัวดินหมด
แล้วก็ขี้ออกมาเป็นดินตามเดิม
เรื่องสุดท้าย จะฝากฝังเรื่องผี-เทวดาให้ฟัง
เพื่อว่าจะได้เอาอันนี้ไปใช้กับชีวิตของเราจริง ๆ
**ให้เรารู้จักผี-รู้จักเทวดาจริง ๆ
อย่าให้ผีเข้ามาในจิตใจของเรา
ให้เอาเทวดาเข้ามาในจิตใจของเรา
ให้เอาพระอริยเจ้าเข้ามาไว้ในจิตใจของเรา
อยู่ที่ไหน(ก็)ไม่มีความทุกข์ ไม่มีความเดือดร้อน**
เราจึงพูดกับพระพุทธเจ้าได้
พูดกับธรรมะได้ พูดกับพระสงฆ์ได้
**ต้องเห็นจิต-เห็นใจ เห็นวาระของจิตใจตัวเอง
การทำ-การพูด-การคิด ให้เรามองลงไป
ทุกสิ่ง-ทุกอย่าง ทุกแง่-ทุกมุม**
แม้แต่การกินข้าว กินข้าวไป-มันก็อิ่ม
อันนี้จึงว่า‘การปฏิบัติธรรมะ-ก็เหมือนกันกับการกินข้าวนั้น’
**ให้ตัวมันเองปรากฏตัวมันเองขึ้นมา แสดงตัวมันเอง
จะไม่ต้องไปถามใครที่ไหนเลย**
จึงว่า*‘การกระทำของเรานั้น
หากทำไปแล้ว มันยังแก้ไขตัวเองไม่ได้
ก็แสดงว่าเรายังไม่รู้ธรรมะ’*…”
หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ