“…เราก็เคยได้ยินเรื่องพระโปติละไปไหว้พระพุทธเจ้า
พอไปกราบ พระองค์ก็ทักว่า‘มาแล้วหรือคัมภีร์เปล่า’
พอจะกลับพระองค์ก็ทักว่า‘จะกลับแล้วหรือใบลานเปล่า’
เปล่าทั้งไป-ทั้งมา ทั้ง ๆ ที่ท่านก็มีลูกศิษย์-ลูกหามากมาย
(ลูกศิษย์)ที่เป็นพระอรหันต์ก็มีมาก
แต่ตัวท่านยังเป็นเพียงปุถุชน แม้ว่าจะรู้มากมายกว้างขวาง
แต่ก็ยังถูกพระพุทธเจ้าเรียกว่า’คัมภีร์เปล่า-ใบลานเปล่า’
ในที่สุด ท่านต้องลดละทิฏฐิมานะ
ไปศึกษาวิธีปฏิบัติจากเณร ซึ่งก็เป็นลูกศิษย์ของท่านนั่นเอง
**ลงมือทำจริง ๆ จึงได้รู้ขึ้นมา**
นั่นก็แสดงว่า *การเรียน(แล้ว)เอามาพูดได้นั้น
ไม่ใช่เรื่อง-ไม่ใช่วิธี(ที่)จะทำให้รู้*
เราทุกคนจึงควรสำเหนียกเอาไว้ว่า ‘การกระทำมันดี’
*การพูดร้อยคำ-พันคำ-หมื่นคำ-แสนคำ
สู้การกระทำความรู้สึกเพียงครั้งเดียวไม่ได้*
**ความรู้สึกนี้แหละ
มันสามารถที่จะไปไล่ความไม่รู้ออกไปได้**
ความไม่รู้ ท่านเรียกว่า‘อวิชชา หรือไม่รู้แจ้ง’
อันนี้ยังเป็นคำพูด
และที่ผมพูดมานี้ ก็เป็นเพียงคำพูดเท่านั้น
ตัวจริงนั้น (คือ)
**เพียงแต่เรากำมือ-รู้สึก เหยียดมือ-รู้สึก
เอียงซ้าย-(รู้สึก) เอียงขวา-รู้สึก ก้ม-รู้สึก เงย-รู้สึก
ตาเหลียวซ้าย-รู้สึก ตาแลขวา-รู้สึก จิตใจนึกคิด-รู้สึก
ให้มันรู้สึก เอาเพียงรู้สึกเท่านั้นเอง
รู้สึกไปเท่าใด-เท่าใด ความไม่รู้นั้นก็จะหมดไป-หมดไป
เปรียบเหมือนกับเราซักเสื้อผ้าที่สกปรก
เราใส่ผงซักฟอกลงไป แล้วผงซักฟอกนั้นมันจะค่อยกัด
ค่อยทำลายเอาสิ่งสกปรกนั้นออกไปจากเนื้อผ้า
เมื่อเราแช่และขยี้ผ้านั้น
ความสกปรกนั้นมันก็จะค่อยไหลออกไปเองของมัน
ความไม่รู้ก็จะค่อยจางไป จางไป**
จางไปเหมือนกันนั้น…”
หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ