“…แล้วมาฟังว่า
‘อะเสวะนา จะ พาลานัง เราจะไม่คบคนพาล’
พาลอย่าง(ที่)เห็นว่าเขากินเหล้า เล่นเบี้ย
เล่นการพนัน เที่ยวกลางคืน
อันนั้นเป็นพาล ‘โอ้! (พาลอย่างนี้)หยาบที่สุดแล้ว’
เป็นพาลในภาษาคน
*‘อะเสวะนา จะ พาลานัง’
หมายถึง ที่มีอยู่ในจิตใจโง่ ๆ นี่นะ
จิตใจมันคิดไปในทางที่ผิด*
**‘ปัณฑิตานัญจะ เสวะนา บัณฑิตคือนักปราชญ์’
เห็นจิตใจของเรานี่**
‘ปูชา จะ ปูชะนียานัง’ ควรบูชาสิ่งที่ควรบูชา
ควรบูชาสติปัญญาเรานี่ เคารพตัวเรานี่
เพิ่นสอนเรานี่
‘เอตัมมังคะละมุตตะมัง’
เพิ่นว่า‘๓ อย่างนี้ เป็นสิริมงคลแก่เรา’
บ่ได้เป็นสิริมงคลแก่ผู้อื่น
บ่แม่นด้วยสายสิญจน์ บ่แม่น(ด้วย)พระไปสวด
นั้นก็แม่นอยู่ มันเป็นภาษาสมมติ
เป็นภาษาของคนธรรมดา บ่แม่นภาษานักปราชญ์
ภาษานักปราชญ์ ‘ต้องบูชาตัวเรา-เคารพตัวเรา’
การบูชาตัวเรา-การเคารพตัวเรา เป็นการบูชาพระพุทธเจ้า
เป็นการเคารพพระพุทธเจ้า เป็นการบูชาคนอื่น
(เป็นการ)เคารพคนอื่นไปทั้งหมด
เพราะเราบ่ทำผิด-บ่พูดผิด-บ่คิดผิดแล้ว
เรายังเคารพคำพูดของตัวเราอยู่
เราเคยได้ยินว่า‘พระพุทธเจ้าทุกพระองค์เคารพพระธรรม’
เคารพพระธรรมอยู่ไหน ?
เณรทุกองค์ พระทุกรูป
เมื่อ(เรา)เคารพตัวเราแล้ว เป็นการเคารพหมู่นี้หมด
อันก้มลงกราบอยู่นี้-ก็แม่นอยู่ อันนั้นเป็นเรื่องสมมติให้เราเห็น
ทำดีด้วยกาย-ด้วยวาจา-ด้วยใจ
คนเราเห็นแต่กายทำ
ส่วนใจ คนเราบ่สามารถมองทะลุเข้าไปได้
ดังนั้น **ที่หลวงพ่อให้ข้อคิดเป็นเครื่องเตือนจิตสะกิดใจมื้อนี้
เณรคือกัน-พระคือกัน จำไว้
(แล้ว)เอาไปปฏิบัติให้เป็นคู่ชีวิตจิตใจของเรา**
*อย่าไปคิดทางที่ผิด
ไปคิดทางที่ผิดแล้ว-มันเสีย ปฏิบัติบ่ถูก-ปฏิบัติบ่ได้ผล*
**ถ้าปฏิบัติอย่างหลวงพ่อว่านี่ หลวงพ่อรับรอง**
ตามตำราเขาว่า
‘การเจริญสติปัฏฐาน ๔ ให้ติดต่อกันเหมือนลูกโซ่
อย่างนาน ๗ ปี อย่างกลาง ๗ เดือน
อย่างเร็วนับแต่ ๑ วัน ถึง ๑๕ วัน
มีอานิสงส์ ๒ ประการ
๑. เป็นพระอรหันต์ ถ้าบ่เป็นพระอรหันต์ในชาตินี้
(๒.) ก็ต้องเป็นพระอนาคามีในปัจจุบันชาติ’
‘พระอนาคามี’นี่ หมายถึงอยู่ผู้เดียว
อยู่ผู้เดียว บ่มีบุตร-(บ่)มีเมีย…นั่นภาษาคน
คำว่า**‘อยู่ผู้เดียว’
(คือ)บ่ได้มีความโลภ-ความโกรธ-ความหลง
หลวงพ่อรู้จักอย่างนี้
อยู่ด้วยสติปัญญาจริง ๆ**
หลวงพ่อเข้าใจอย่างนั้น
อันนั้นก็แม่น
อยู่ผู้เดียว-โดดเดี่ยว บ่มีครอบครัว
อันนั้นก็แม่น เข้าใจอย่างนี้
ก็เห็นว่าสมควร
จวนเวลาพวกเราได้ออกไปทำงานตามหน้าที่ ไปบิณฑบาต
เอาล่ะจบกัน”
หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ