“…การที่สนองบุญคุณของพ่อแม่ครูบาอาจารย์นี่
เราซิไปนอนแทนขอน(ไม้) ให้(ท่าน)ถ่ายขี้-ถ่ายเยี่ยว ?
เพิ่นว่า ‘มีลูกอยู่ ๒ คน ผู้หนึ่งเลี้ยง-ผู้หนึ่งบวช
ผู้ใดได้ตอบแทนบุญคุณของพ่อแม่มากเท่าคนบวช
(พ่อแม่)ตายไปแล้ว (ได้)เห็นจีวรนั้น’
อันเห็นผ้าเหลือง ๆ เพิ่นว่าเป็นสมมติ-เป็นบุคลาธิษฐาน
อันบวชจูงนี่ หมายถึง‘ให้ข้อคิดเห็นธรรมะ’
ฉะนั้นการตอบ(แทน)บุญคุณอาจารย์บ่มีทาง
หลวงพ่อเข้าใจอย่างนี้
เพิ่นเปรียบไว้ว่า ‘เหมือนดอกบัวนี่เกิดในหนอง
ใบซิใหญ่ปานใดก็บ่กวมน้ำในหนอง ใบบ่ได้กวมหนอง
นกน้อย ๆ บินบนท้องฟ้า กางปีกบังพระอาทิตย์บ่ได้’
เพิ่นว่า ‘การตอบแทนบุญคุณครูบาอาจารย์-ยากนัก
ตอบแทนบุญคุณพ่อแม่-ยากนัก’
*ที่พอจะตอบแทนได้ คือเคารพตัวเอง
การเคารพตัวเอง เป็นการตอบแทนบุญคุณของพ่อแม่
การที่ให้ธรรมเป็นทานแทนพระพุทธเจ้า
เป็นการตอบแทนบุญคุณของพระพุทธเจ้า’*
หลวงพ่อเข้าใจอย่างนี้ บ่แม่นเอาเงินเอาทองให้
อันเอาเงินทอง(ให้) เป็นการอนุเคราะห์เพิ่น
แล้ว*เคารพนับถือครูบาอาจารย์ (ก็)คือเคารพตัวเอง*
หลวงพ่อเข้าใจ มันบ่ผิดพระธรรมวินัย
พระพุทธเจ้ามา-ก็เคารพ ครูบาอาจารย์มา-ก็เคารพ
หลวงพอบวช บ่เป็นคนรั้น
หลวงพ่อรู้จักอย่างนี้ จิตใจหลวงพ่อ
จึงกล้ายืนยันรับรองคำพูดของหลวงพ่อทุกคำ
ถ้าใครไปปฏิบัติแบบนี้ หลวงพ่อรับรองได้
๓ ปี อย่างนานที่สุด แต่ต้องเฮ็ดกันจริง ๆ นะ
๓ ปี *ปฏิบัติติดต่อกันเหมือนลูกโซ่นะ อย่างนาน ๓ ปี
อย่างกลางให้เวลาปีหนึ่ง
อย่างเร็วที่สุดนับแต่มื้อหนึ่ง ถึง ๙๐ วัน (หรือ) ๓ เดือน
เรื่องความโกรธ-ความโลภ-ความหลง เรื่องความยึดมั่น-ถือมั่นนี่
๒ ประเด็นนี่หายไป อย่างน้อยที่สุดก็ต้องไปล่ะ ๖๐%
เรื่องศีลจะปรากฏขึ้นมานั้น ให้เวลาปีหนึ่ง
แล้วรู้จักจำพวกกิเลสอย่างหยาบ-อย่างกลาง ให้เวลา ๓ ปี
แต่ว่าตอนสุดท้าย ‘เรื่องอาการเกิดดับ’ บ่กำหนดได้*
เรื่องเป็นเอง เว้าให้ฟัง-ก็บ่เข้าใจ
เรื่องพวกนี้-หลวงพ่อมีความสามารถ พยายามเจาะเข้าไปเลย
ให้จิตใจลงไปนั่น เป็นอย่างนั้น
หลวงพ่อคิด ‘หลวงพ่อกล้าได้กับทุกคน’
*หลวงพ่อรับรองได้ ๑๐๐% คำพูดของหลวงพ่อนี่*
แล้ววิธีแก้วิปัสสนู-วิปลาส-จินตญาณ หลวงพ่อแก้ได้
หลวงพ่อรู้จักมาพอสมควร
*คนอย่างหลวงพ่อปฏิบัติจริง ๆ*
หลวงพ่อบ่จำคำพูดของคนนั้น-คนนี้ หลวงพ่อบ่จำ
หลวงพ่อเว้านี่ หลวงพ่อเว้าตามความเป็นจริง ทัศนะจิตใจจริง ๆ
บ่แม่นไปจำคำเว้าของผู้นั้น-จำคำเว้าของผู้นี่ หลวงพ่อบ่จำ
หลวงพ่อเอาความจริงของหลวงพ่อมาเว้า
เป็นการถอดมาจากดวงจิต-ดวงใจ
แล้วไปสอนผู้อื่น *หลวงพ่อสอนด้วยความจริงใจ*
หลวงพ่อบ่สอนหวังค่าจ้างรางวัล บ่หวังให้ผู้นั้นมา(ยกยอ)
*สอนให้คะเจ้าพ้นทุกข์ซือ ๆ* นี่นะ…”
หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ