“…ตอนที่พระพุทธเจ้าจะดับขันธ์ปรินิพพานนั้น
พระองค์ก็ฝากธรรมะไว้กับพระสงฆ์ทุกรูป
ไม่ให้ผู้ใดมีกรรมสิทธิ์เป็นการเฉพาะ
พระองค์ตรัสด้วยว่า
‘ศาสนาจะเจริญหรือเสื่อมไป ก็เพราะพุทธบริษัททั้ง ๔
กล่าวคือ ภิกษุ-ภิกษุณี อุบาสก-อุบาสิกา’
หากเรามองลึก ๆ
ภิกษุณีที่ว่าไม่มีนั้น ก็ยังมีอยู่
คือเพศหญิงนี้เอง จะเป็นแม่ขาว-แม่ดำก็ได้
‘ภิกษุ’ ก็หมายถึงเพศชาย
จะเป็นพระ-เป็นเณร เป็นโยมก็ได้
จึงอาจกล่าวว่า พุทธบริษัท ๒ ก็ได้
ที่พระพุทธศาสนาจะเจริญ ก็เพราะภิกษุ-ภิกษุณี
ประพฤติปฏิบัติชอบตามพระธรรมวินัยของพระพุทธเจ้าอยู่
มรรคผลนิพพานก็จะไม่ว่างจากโลกนี้
คำที่ว่า‘ประพฤติดี-ปฏิบัติชอบ
ตามพระธรรมวินัยของพระพุทธเจ้านั้น’
ก็คือรักการรักงาน-รักหน้าที่ ให้เป็นอยู่โดยชอบ
**‘การเป็นอยู่โดยชอบ’ ก็หมายถึง
การเป็นอยู่กับความรู้สึกตัว-ตื่นตัว รู้สึกใจ-ตื่นใจ
อยู่ด้วยสติปัญญา อยู่ด้วยการเห็นแจ้ง
อยู่ด้วยความระมัดระวัง ไม่เบียดเบียนตนเองและผู้อื่น
ทำให้ตนเองและผู้อื่นมีความสุขนั้น
เรียกว่า‘พระอรหันต์ก็จะไม่ว่างจากโลกนี้’**
พระพุทธเจ้าท่านตรัสเอาไว้
ดังนั้น**การประพฤติปฏิบัติธรรมนั้น
คือทุกคนปฏิบัติตามหน้าที่
หน้าที่ของเรา เราต้องรัก
ถ้าไม่รัก การงานก็ไม่สำเร็จ**
ถ้าการงานไม่สำเร็จนั้น ก็แสดงว่าเพราะเกลียดวินัย
*เมื่อการงานไม่สำเร็จ ผลก็ไม่ปรากฏ
เมื่อผลไม่ปรากฏ* ก็เสียเวลา-เสียการงาน
เสียความประพฤติปฏิบัติ
พูดให้แคบเข้ามาก็คือ เสียความเป็นคน
พูดไม่จริง ทำไม่จริง
เมื่อเสียความเป็นคนแล้ว ก็เสียความเป็นมนุษย์
‘มนุษย์’ หมายถึงผู้หักห้ามจิตใจได้
เมื่อจิตใจเหลาะแหละโลเล-ไม่จริงจัง ก็เป็นมนุษย์ไม่ได้
เมื่อเป็นมนุษย์ไม่ได้ ก็เป็นเทวดาไม่ได้
คือยังไม่มีความละอายต่อการทำ-การพูด-การคิด
เมื่อหมดความเป็นเทวดา
ความเป็นอินทร์-เป็นพรหมก็เกิดขึ้นไม่ได้
เพราะไม่มีเมตตาสงสาร
ไม่มีการเอื้อเฟื้อดูแลตัวเองและเพื่อนของเรา
เมื่อความเป็นพระอินทร์-พระพรหมหมดแล้ว
ความเป็นพระอริยบุคคลก็เกิดขึ้นไม่ได้
*เมื่อหมดความเป็นพระอริยบุคคลแล้ว
จึงว่า‘สัจจะ-ของจริงของแท้
ไม่เปลี่ยนแปลงไม่แปรผัน คงที่ถาวร’
เราก็ไม่มีโอกาส-ไม่มีเวลาที่จะพบเห็น
ไม่มีโอกาสที่จะพบแสงสว่างหรืออมตธรรม
ซึ่งเป็นธรรมอันยิ่ง เป็นธรรมอันลึกซึ้ง
ที่เหนือไปยิ่งกว่าความเป็นมนุษย์ ความเป็นเทวดา
และความเป็นอินทร์-เป็นพรหม*
นั่นแหละจึงว่า
พระพุทธเจ้าเป็นครูสอนเทวดาและมนุษย์ทั้งหลาย
(ดัง)ที่เราสวดกัน…”
หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ