“…คำว่า‘คน’นี้
จะเป็นผู้ใดให้ชื่อเสียงเรียงนามไว้แต่ยุคใด-สมัยใด ?
ก็ยังไม่มีใครตอบได้
ผมเคยถามอาจารย์มาหลายอาจารย์แล้ว
ตัวเองเข้าใจว่า คงจะเป็นท่านผู้ฉลาด-ผู้รู้-ผู้มีปัญญา
จึงกำหนดเรียกคำนี้ขึ้นมาได้ว่า‘คน’
*คำว่า‘คน’นี้ หมายถึงมีทุกสิ่ง-ทุกอย่างปนอยู่ในนี้
ดีก็มีอยู่ในคน ชั่วก็มีอยู่ในคน
ไม่ดี-ไม่ชั่วก็มีอยู่ในคน*
ดังนั้นจึงว่า**‘ให้เราไปเลือกเอาสิ่งที่ดีที่สุดนั่นแหละ’
ในคนนั่นแหละ ในเรานี้แหละ**
ถ้าหากเราเลือกคัดจัดหาเอายังไม่เป็น
นั่นก็แสดงว่าเรายังไม่ใช่คน
เพราะแม้ว่าแข้งขา-หน้าตา-มือเท้าจะเป็นคน
แต่จิตใจของเรายังไม่ใช่คน เพราะยังเลือกไม่ได้
เมื่อความเป็นคนไม่มี ความเป็นมนุษย์ก็ไม่มี
เมื่อความเป็นมนุษย์ไม่มี ความเป็นเทวดาก็มีไม่ได้
เมื่อความเป็นเทวดามีไม่ได้ ความเป็นพระอินทร์-พระพรหมก็มีมาไม่ได้
เมื่อความเป็นพระอินทร์-พระพรหมมีมาไม่ได้ ความเป็นพระอริยบุคคลก็มีมาไม่ได้
**หากว่าเราเลือกคัดจัดหาเอาแต่ที่เหมาะสมเป็นแล้ว
จะนำไปปฏิบัติเพื่อรู้แจ้ง-เห็นจริงตามความเป็นจริงได้
อันนั้นแหละเรียกว่า‘คน’ เพราะเลือกเป็นแล้ว
ดังนั้น ความเป็นคน
จึงเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดในประการแรกสุด
และเราต้องปฏิบัติให้รู้จักความเป็นคนนี้
ว่าหมายถึงอะไร-ให้รู้**…”
หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ