“…การปฏิบัติธรรมะตามแนวคำสอนของพระพุทธเจ้านั้น
ทุกคนจะต้องเดินทางสายกลาง
คำว่า‘เดินทางสายกลาง’นั้น ก็หมายความว่า
จะต้องไม่เอียงไปข้างซ้าย และจะต้องไม่เอียงไปข้างขวา
อยู่ตรงกลาง
คำว่า‘อยู่ตรงกลาง’ในที่นี้ ก็หมายความว่า
**การพูดธรรมะนั้น จะต้องพูดอย่างตรงไปตรงมา
ไม่ได้พูดเข้าข้างนั้น-ข้างนี้ ไม่ได้พูดเพื่อให้คนใดพอใจ
ไม่ได้พูดให้คนใดเสียใจ พูดตรง ๆ ไป
ความดีใจและความเสียใจนั้น-เป็นธรรมดา
แล้วแต่ผู้ฟังเป็น หรือฟังไม่เป็น**
พระพุทธเจ้าแสดงธรรมให้คนฟังนั้น
ท่านก็คงไม่ได้คอยเอาอกเอาใจคนนั้น-คนนี้
ท่านก็คงแสดงไปอย่างที่เรียกว่า ‘มัชฌิมาปฏิปทา’
ใครจะพอใจก็ได้ ใครจะไม่พอใจก็ได้
คนพอใจ-ก็ฟังไป คนไม่พอใจ-ก็ฟังไป ถือเป็นธรรมดา
พูดกลาง ๆ
**ธรรมะคำสอนของพระพุทธเจ้านั้น จึงเป็นกลาง ๆ
ใครปฏิบัติก็ได้ รับรองได้
ในอีกความหมายหนึ่ง ‘คนมัชฌิมาปฏิปทา’ ก็คือ
ไม่เอียงไปทางโทสะ และไม่เอียงไปทางโลภะ
เพราะทำลายโมหะได้**
*คนจะเอียงไปข้างซ้าย คือโทสะ
หรือเอียงไปข้างขวา คือโลภะได้นี้
ก็เพราะโมหะนี้เอง โมหะนี้อยู่ตรงกลาง
พูดภาษาบ้านเราก็ว่า ‘คนหลงตน-ลืมตัว คนหลงกาย-ลืมใจ’นี้เอง*
**ถ้าทำลายได้ ก็แปลว่าเดินทางสายกลาง**…”
หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ