“…**ปฏิบัติธรรม ก็คือมาปฏิบัติที่ตัวเรา
เพื่อลดมานะ-ลดทิฏฐิ ลดความเห็นแก่ตัว
ลดอย่างไร ?
ก็คือว่า เมื่อคนอื่นจะว่าให้เรา-เราก็ต้องมาดูใจเรา
อย่าไปห้ามคนอื่นว่า‘อย่าพูดอย่างนั้น-อย่างนี้’
มันห้ามไม่ได้ แต่เราห้ามตัวเราได้**
ที่คนโบราณ-ปู่ย่าตายาย ท่านเคยสอนเอาไว้
หรือที่พระพุทธเจ้าสอนไว้ในประเทศอินเดีย
ก็คงคล้าย ๆ กัน(ว่า)
**‘การเอาชนะคนอื่นร้อยครั้ง-พันหน
ไม่มีประโยชน์อะไรเลย
หากเอาชนะตนได้เพียงครั้งเดียว
อันนี้แหละมีประโยชน์มากที่สุด’**
ท่านว่าอย่างนั้น
ดังนั้น **การจะเอาชนะตัวเองได้นี้
ก็คือ ต้องมองดูจิตใจเรานี้ ว่ามันเป็นอย่างไร**
มันเคยโกรธบ้างไหม หรือว่ามันไม่เคยโกรธ
เราจะได้รู้
การที่เรามาที่ทับมิ่งขวัญนี้ ก็อยากจะพูดในวันนี้ว่า
**‘ขอให้มาเพื่อศึกษาและปฏิบัติตัวจริง ๆ’
ปฏิบัติตัวเรา ก็คือ
ในการทำ-การพูด-การคิด
ให้เรารู้เท่าทันเหตุการณ์จริง ๆ**
ตาเห็น ตาโกรธไม่เป็น
*โทสะไม่ได้อยู่ที่ตา มันอยู่ที่ใจ*
หูฟังเสียง หูมันโกรธไม่เป็น
*โทสะไม่ได้เกิดขึ้นที่หู มันเกิดมาจากใจ*
เรื่องโลภะก็เช่นเดียวกัน
จึงว่า *‘ทุกสิ่งทุกอย่างมันเกิดมาจากใจทั้งนั้น’*
คนไทยก็โกรธเป็น คนฝรั่งก็โกรธเป็น
ญาติโยมก็โกรธเป็น
พระสงฆ์-องค์เจ้าก็โกรธเป็นเหมือนกัน
ที่ภาษาบ้านเราพูดว่า‘โกรธ-หลง-โลภ’นี้
หรือภาษาธรรมะเรียกว่า‘โทสะ-โมหะ-โลภะ’นั้น
มันอันเดียวกัน
**เมื่อรู้ธรรมะ-เห็นธรรมะ-เข้าใจธรรมะ
ตามแนวคำสอนของพระพุทธเจ้าจริง ๆ แล้ว
ความโกรธ-ความโลภ-ความหลง
หรือ โทสะ-โลภะ-โมหะ นั้น ก็จะต้องลดน้อยไป
เมื่อลดไป คนก็เป็นพระได้
ดังนั้นจึงว่า‘ความเป็นพระ มีอยู่แล้วในคนทุกคน’
อันนี้พูดความจริง**…”
หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ