หลักของพระพุทธศาสนา – วิธีดับทุกข์แบบของพระพุทธเจ้า (๕/๑๐)
“…วิธีปฏิบัติอย่างที่ผมว่านี้ ไม่ต้องไปดีใจ
**มันคิดดีใจ-ก็ให้รู้จัก ดีใจ-ไม่ให้เอา
เมื่อมีดีใจ-ก็ต้องมีเสียใจ
ถ้าดีใจไม่มีเสียแล้ว ความเสียใจก็ไม่มี
จึงว่า‘ไม่เอา’ แต่ให้มาดูตัวความคิดเสมอ**
*อันความดีใจ-เสียใจนั้น มันไม่ได้มีในจิตจริง
มันเป็นเรื่องของความหลงผิด
มันมีโมหะแล้ว มันจึงมีความดีใจ
เมื่อมีความดีใจเกิดขึ้น มันไปติดความดีใจนั้น
เขาเรียกว่า‘โลภะมีในขณะนั้นแล้ว’
ปฏิบัติไป ๆ ก็เกิดความเสียใจ
เพราะโมหะ เพราะไปติดอารมณ์เดิม
เมื่อโมหะสนับสนุนอยู่แล้ว
โทสะก็เกิดขึ้น หงุดหงิดใจ
อันนี้เรียกว่า‘ยังไม่พ้นจากภัยอันตราย’*
วิธีการ
**เราต้องพยายามดูจิตใจไปตามเคย
ดูนั่นแหละ แล้วเราจะรู้จักสมุฏฐาน**ให้ไฟฟ้าเกิด
บัดนี้กดสวิตซ์ไฟที่นี้ มันจะไปทำความสว่างทางโน้น
กดที่นี่ มันไปอย่างนั้น-สว่างอย่างนั้น
**เราต้องทำให้มาก
ทำให้มาก คือดูจิตใจให้มาก
ทำอยู่อย่างนี้แหละ-‘ดู’
การกระทำอย่างนี้ เพื่อที่จะไประงับดับทุกข์
ให้ทุกข์นี้หมดไป**
*ทุกข์เกิดขึ้น เพราะหลง*
**เมื่อเราทำสติให้มั่นคงแล้ว ความหลงไม่มี
ทุกข์ก็ลดน้อยลง**
**รูปกายเรานี้มันเคลื่อน-มันไหวอยู่เรื่อย ๆ
ไม่เคยหยุดนิ่ง ตราบเท่าที่ยังมีชีวิตอยู่
มันจะเคลื่อนไหวโดยวิธีใด ก็ให้รู้
ผมเลยเอามาทำเป็นจังหวะ
ทำจังหวะ…ยกมือเข้า-เอามือออก ยกมือไป-เอามือมา
อย่างที่ผมเอามาแนะนำนี้แหละ
เพื่อเป็นการเรียกร้องให้สติมั่นคงอยู่กับรูปกายอย่างนี้
ตลอดไปถึงจิตใจนึกคิด
๒ อย่างนี้ เป็นเครื่องผูกสติเอาไว้
เมื่อความคิดเข้ามา เราเห็น-รู้
กำมือ-เหยียดมือ ยกไป-ยกมานี้…ก็รู้
แต่ไม่ต้องเอาสติมาจ้องตัวนี้ อย่าเอาสติมาคุมตัวนี้
ให้เอาสติไปคุมตัวความคิด
คำว่า‘ไปคุม’ คือให้คอยดูมัน…ดูไกล ๆ-ดูสบาย ๆ
อย่าดูใกล้ ๆ มันจะเป็นการเพ่ง-ไม่เป็นมัชฌิมา
จึงว่า‘ทำใจไว้เป็นกลาง ๆ’ *พอมันคิดปุ๊บ-ทิ้งไปเลย**
ทำเหมือนแมวกับหนู
พอดีหนูมาปั๊บ แมวมันจับปุ๊บเลย
(ถึง)แมวมันกินหนูอิ่มแล้ว หนูมา-มันก็ต้องจับอยู่อย่างนั้น
พอดีจับปั๊บ-หนูตาย มันทิ้งเลย-มันไม่กิน
จับแล้วทิ้งอย่างนั้นแหละ
นี้เป็นวิธีที่เอามาเปรียบเพื่อให้เข้าใจว่า
**ความจริง-โมหะมันไม่ได้มีอยู่จริง**
*ที่ว่ามันมีโมหะนั้น เพราะเราไม่มีสติเท่านั้นเอง*
บ้านของเราสร้างขึ้นมาใหม่ ๆ หนูไม่มี
ต่อมามีของรก-ระเกะระกะในบ้าน
หนูมันชอบที่รก มันจึงเข้ามาซ่อนอยู่ได้
ชีวิตนี้ก็เหมือนกัน…”
หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ