“…คนเรา เมื่อตายไปแล้ว-ร่างกายนี้มันไม่รู้อันใดเลย
เอาไปฝังดินแล้ว เอาดินกลบหน้า-ถมหน้า
มันก็ไม่ร้องว่า‘หายใจฝืดเน้อ-นอนยากเน้อ’ มันพูดไม่ได้
เอาไปขึ้นกองฟอน เอาไปโยนใส่กองไฟ-ไฟไหม้
มันก็พูดไม่ได้ว่า‘ร้อน-เจ็บ’ เพราะมันไม่มีความรู้สึก
มันไม่เจ็บ-มันไม่ปวด มันไม่มีชีวิต-มันไม่มีจิตมีใจ
ดังนั้น **กาย-ใจนี้จึงแยกกันได้
แต่เมื่อยังมีลมหายใจอยู่นี้-แยกกันไม่ได้
แต่ปฏิบัติได้-เห็นได้-รู้ได้-เข้าใจได้
เมื่อหมดลมหายใจแล้ว ก็แยกกันได้ทีเดียว**
แต่จะพูดว่าแยกกันได้-ก็ได้ จะพูดว่าแยกกันไม่ได้-ก็ได้
เพราะว่าเรามองไม่เห็น-จับไม่ถูก
ดังนั้น**เราจึงต้องศึกษา-ปฏิบัติให้มันเห็น-ให้มันรู้-ให้มันเข้าใจ
ในขณะที่เรายังมีลมหายใจอยู่นี้ ยังมีชีวิตอยู่นี้
เดินดิน-กินข้าวอยู่นี้ ไปไหน-มาไหนได้อยู่นี้
นี่แหละเป็นการปฏิบัติธรรม ให้เราเห็น-ให้เรารู้-ให้เราเข้าใจอย่างนี้**
*ไม่ใช่ไปเห็นสี-เห็นแสง เห็นผี-เห็นเทวดา เห็นนรก-เห็นสวรรค์
เห็นพระพุทธรูป-เห็นลูกแก้ว เห็นอย่างนั้น-มันเป็นมายาของจิตใจ
แต่ครูบาอาจารย์สอนว่า’เป็นนิมิต’ อันนั้นก็จริง-เห็นจริง
แต่ว่าสิ่งที่เห็นจริงนั้น-ไม่เป็นของจริง เห็นจริง-แต่ไม่เป็นของจริง*
ทำไมจึงว่าไม่เป็นของจริง ?
เพราะจิตมันหลอกเรา เหมือนกับคนเล่นกล
คนเล่นกลนั้น-ไม่ใช่เล่นของจริง
เขาหลอกลวงคนที่ยังไม่ฉลาด หลอกลวงคนที่ยังไม่รู้
*จิตใจเราก็เหมือนกัน มันหลอกลวงเราได้แต่เมื่อเราไม่เห็น
มันหลอกลวงเราได้แต่เมื่อเรายังไม่ฉลาด*
**เมื่อเรารู้-เราเห็น-เราเข้าใจ เมื่อเราสัมผัสแนบแน่นอยู่กับตัวมันแล้ว
มันหลอกเราไม่ได้-มันลวงเราไม่ได้ มันตลบตะแลงไม่ได้**
ท่านจึงสอนว่า‘จิตคนนี้กลอกกลับได้ไว-ดุจมีลานไขในตน
เราท่านควรบังคับกล ให้จิตหมุนมาแต่ในทางข้างดี
เพราะปล่อยให้มันหมุนไปแต่ในทางข้างกี
ธรรมที่มีก็จักหนี-จักหน่ายหายสูญ
อธรรมเข้าครอบงำ-ความระยำสัมบูรณ์ ก็ปลิ้นปลอกหลอกตน’
มันปลิ้นปลอกหลอกตัวเรา
ดังนั้น**ที่อาตมาหรือหลวงพ่อได้นำมาแนะนำ
ว่ากล่าว-ตักเตือนให้ผู้สนใจนำไปปฏิบัติ
นั่งทำ-นอนทำ-เดินทำ-ยืนทำ ไปไหน-มาไหนก็ได้
นี้เป็นการปฏิบัติธรรม-เป็นการปฏิบัติชีวิต เป็นการปฏิบัติจิต-ปฏิบัติใจ
มันจะค่อยรู้-ค่อยเห็น-ค่อยเข้าใจ มีความชำนิ-ชำนาญมากขึ้น
ที่สุด ก็จะพ้นจากทุกข์ทั้งปวง**”
หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ