“…*เรามันหลงตน-ลืมตัว หลงกาย-ลืมใจ
ไม่รู้เท่าทันของความคิด
มันเป็นกล-เป็นไก ความคิดนี้*
คนโบราณท่านจึงสอนเอาไว้ว่า
‘ความคิด(ของ)คนนี้เหมือนกับลิง’
ท่านว่าอย่างนั้น
ความคิดมันกลอกกลับได้ไว
ความคิด(ของ)คนเหมือนกับลิง
ลิงนี่มันอยู่นิ่ง ๆ ไม่ได้
(เมื่อ)เราเอาไม้ไปแหย่มัน
มันก็กระโดดโลดเต้น จับโน่น-จับนี่
มันเป็นอย่างนั้น
ความคิดก็เหมือนกัน ท่านว่าอย่างนั้น
‘จิตคนนี้กลอกกลับได้ไว ดุจมีลานไขในตน
เราท่านควรบังคับกล ให้จิตหมุนมาแต่ในทางข้างดี
หากปล่อยให้มันหมุนไปในทางข้างกีย์
ธรรมที่มีก็จักหนี-จักหน่าย หายสูญ
อธรรมเข้าครอบงำ ความระยำสัมบูรณ์
(จิตคน)ก็ปลิ้นปลอกหลอกตน’
นี่…มันหลอกเรา !
ดังนั้นพวกกรรมฐาน
ไปนั่งภาวนาแล้วเห็นเลข เห็นบัตร-เห็นเบอร์
*เพราะไม่เห็นจิตใจนี่เอง
เพราะไปฝึกกรรมฐาน มันไม่ได้ฝึกตัวเอง*
มันไปฝึกนั่งหลับตา
ไปฝึกอะไรต่าง ๆ นั่นน่ะ
*มันเลยผิดธรรมชาติ ผิดธรรมดา
เมื่อผิดธรรมชาติ ผิดธรรมดา
ก็แสดงว่าไม่รู้ธรรมชาติ ไม่รู้ธรรมดา
มันก็หลอกเราเอาเสีย*
นี่…มันเป็นอย่างนี้
ดังนั้น จึง*ศึกษากับธรรมชาติ ศึกษากับธรรมดา
ไม่ให้(จิต)มันหลอกเรา
เรารู้เท่าทันกลไก หรือมายาของจิตใจ*…”
หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ