-※ สูตรสำเร็จอึดใจเดียว ๓ (๑/๕) ※-
“พระเฮาทุก ๆ องค์ครับ ที่ผมว่านี่-ตั้งใจฟัง
เณรทุก ๆ คน-ต้องตั้งใจฟัง และก็ญาติโยมทุก ๆ คน-ตั้งใจฟัง
แม่ขาวแม่ดำ-พ่อออก ก็คือกัน
**ถ้าหากเฮาตั้งใจฟัง-แล้วนำไปปฏิบัติ มันสะดวก-สบาย**
คล้าย ๆ คือเป็นโครงสร้างอันนี้ ให้มันเป็นรูป-เป็นร่างขึ้นมา
เฮาปลูกบ้าน-แปงเฮือนเฮา…ถ้าหากพื้นฐานดี ลงหลัก-ลงเข็มดี
บ้านหลังนั้นทนทานดี-เพิ่นว่าจังซั่น
บ้านหลังใด…บ่มีโครงสร้าง บ่ลงหลัก-บ่ลงเข็ม
สมมติตึกใหญ่ ๆ นั่น แตกร้าว-พังไป
อันนั้นแสดงว่า บ่ได้มีโครงสร้าง
(ถ้า)โครงสร้างดี บ้านหลังนั้นทนทานดี
เฮาก็คือกัน **การปฏิบัติธรรมะให้มันเข้ารูป-เข้ารอย
บ่แม่นสิเฮ็ดไปตามอารมณ์**
*เฮ็ดไปตามความเห็น-เฮ็ดไปตามความคิด อันนั้นใช้บ่ได้
มันเฮ็ดไปตามอารมณ์ตัวแล้วเด๊-อันนั้น
เฮ็ดไปตามความคิดตัวแล้วเด๊
เฮ็ดไปตามความเห็นตัวแล้วเด๊ บ่แม่น*
เพิ่นจึงว่าให้ฟัง(ว่า ‘ให้)เชื่อฟังคำแนะนำของบุคคลผู้เป็นช่าง’
เขาจึงจ้างกันปลูกบ้าน-แปงเฮือน
เขาจ้างกันให้ออกแบบ-ออกแผน
บ้านหลังหนึ่งราคาเป็นหมื่นพู่น ขเจ้าจ้างกัน
แล้วบัดนี้ช่างที่ไปปลูก(บ้าน)
ก็ต้องเฮ็ดตามแบบ-ตามแผนอันนั้น
ผิดแบบ-ผิดแผนอันนั้น ก็ต้องม้าง(รื้อ)
เสียเงิน-เสียทองอีกตื่มแล้วบัดนี้
ขาดทุนผู้ประมูล-บางคนก็ได้กำไร
ก็เพราะว่าช่างนั่นแหละ เฮ็ดบ่ถูกกับแปลนของเขา
เฮามาปฏิบัติธรรมะนี้ก็เช่นเดียวกัน
ฝึกหัดเด๊อันนี้-อันนี้ละฝึกหัด
ตำอิด(ตอนแรก)นี้ ต้องฝึกหัดรูปกายนี่เสียก่อน
ให้มันเป็นระเบียบ-เรียบร้อย การกราบ-การไหว้
การทำวัตรเช้า-ทำวัตรเย็น นี่เป็นการฝึกหัด
นอนตื่นมื้อเช้า(แล้ว)ออกมาเดินจงกรม อันนี้เป็นการฝึกหัด
บ่แม่นสิว่าอยากเฮ็ดแล้วเฮ็ด-อยากไปแล้วไป อันนั้นบ่แม่น-บ่ถูก
มื้อแลงก็คือกัน อาบน้ำแล้วก็เดินจงกรมนี่
ที่ผมว่าให้ฟัง อันนี้เป็นการฝึกหัดรูปกายภายนอกให้คนเห็น
เมื่อเฮาฝึกหัดรูปกายภายนอกให้คนเห็น เป็นระเบียบเรียบร้อย
แปลว่าโครงสร้างรากฐานมันจะดีขึ้น มันจิเป็นนิสัย
ถึงเวลาเฮ็ดแล้ว-มันจิเฮ็ด ถึงเวลาทำแล้ว-มันจิทำ
เพราะมันติดเด๊ครับ เฮาแอบ(ฝึก)จังใด๋-มันเป็นจังซั่น
คนเฮาแอบดี-มันดี แอบบ่ดี-มันบ่ดี…คนเฮา
เพิ่นจึงว่า‘ฝึกหัดดัดนิสัยให้เป็นสัด-เป็นส่วน
ให้มันดี-มันงามขึ้นมา’
ถ้าหากเฮาทุกคนดัดแปลงตัวเฮาแล้วจังซี่
(ดัดแปลง)โครงสร้างของเฮาจังซี่
พระ-เณรทุกองค์เห็นเฮา เจ้าเบิ่งข้อย-ข้อยเบิ่งเจ้า
ญาติโยมทุกคนเห็นเฮา เจ้าเบิ่งข้อย-ข้อยเบิ่งเจ้า
มันมีความละอาย ถ้าหากเราบ่เฮ็ด-บ่ทำกับหมู่
อย่างที่ญาพ่อว่านี่-อันนี้มันเป็นแบบแผน เปรียบให้ฟังว่า
‘บ้านหลังใด-จ้างช่างเขามาออกแปลนให้
แล้วก็จ้างนายช่างมาเบิ่งดูแปลนนั้น
มัก(ชอบ)แล้วอันนั้น ก็ต้องทำโลด’
ครั้นบ่มัก นายช่างผู้ออกแบบก็แต้มใหม่(เขียนใหม่)อีกตื่ม
เขาคิดเงินกันนะ ผมบ่ฮู้จัก-แต่ก่อน
ผมไปอยู่กรุงเทพ ฯ จึงฮู้ว่าเขาเฮ็ดจังซั่น
โอ-โครงสร้างมันเป็นจังซี่ สร้างโครงว่าซั่น
บ้านเฮา มีแต่ปลูกบ้าน-แปงเฮือน
ได้เสามาแล้ว ก็ฝังเสาให้มันแน่น
แล้วก็เอาไม้คร่าว-ไม้ขางมาตีให้มันแน่น
บ้านหลังใด ครั้นบ่ฝังเสากะเนิ้ง(ก็เอน)
บึ๊ดเดียว(ไม่นาน) ก็ได้ปลูกใหม่-แปงใหม่..แน่ะ!
อันเฮามาปฏิบัติธรรมะก็คือกัน ให้รู้จักเวลา
ให้รู้จักการ-รู้จักงาน ฝึกฮอดนุ่งผ้าพู้นเด๊นี่
ต่อไปนุ่งผ้า ก็ต้องให้มันเป็นระเบียบเรียบร้อย
คลุมผ้า ก็คลุมให้เป็นระเบียบเรียบร้อย
มันก็น่าดู-น่าชมซั่นวะ บ่มีเรื่องหยัง
อันนี้เป็นวิธีฝึกให้คนเห็น
ส่วน**จิตใจบัดนี่ เฮาต้องปฏิบัติจริง ๆ-จัง ๆ
เบื้องแรก เราปฏิบัติให้รู้รูป-รู้นามนี่ซะก่อน
รู้รูป-นามดีแล้ว…อันนั้น
เป็นขั้น-เป็นตอนไป บ่แม่นสิมาจำเอาซือ ๆ
เพิ่นว่าให้ฟังว่าเป็นสูตรสำเร็จ**
คำว่า**‘สูตรสำเร็จ’นี่-มันมีแล้ว มันสำเร็จตัวมันอยู่แล้ว**
*แต่เฮาบ่ทำให้มันสำเร็จขึ้นมา*
คำว่า‘สำเร็จ’ ก็หมายถึงคือเฮาเอาเพชร-เอาทองคำ
(ที่)จมอยู่ในตมในโคลนพู้น
มาร่อนออกให้เป็นเพชรล้วน ๆ เป็นทองคำล้วน ๆ
เอาไปขาย (ได้)ราคาดีคือกัน
แต่เพชรอยู่ในตม-ในโคลนพู้น ทองคำอยู่ในตม-ในโคลนพู้น
อันนั้นก็ดีคือกัน แต่บ่เอาออกมาใช้
อันเฮาบ่เอาออกมาใช้ คือเฮาบ่ฮู้จักคุณดีความงามของเฮา
คือเฮาบ่ฮู้จักคุณค่าของเฮา ให้ว่าเถอะไป
เฮารู้จักแต่แบบโลก ๆ
ผู้ใดมาว่าอีหยังให้กู ‘กูเก่งนี่-กูดีนี่
กูเรียนมาแล้ว’ แน่ะผิดแล้ว
เพิ่นว่า‘คนใดรู้จักธรรมะแล้ว-เชื่อฟัง
บัดนี้อ่อนน้อมถ่อมตน รู้จักเคารพสถานที่’
อย่างสถานที่ของเฮา คนมาเบิ่ง-(ก็)น่าเคารพนับถือ
เขาเคารพโลด-น่านับถือโลด
แต่ความจริง-ขเจ้าเห็น(แล้ว)เคารพนับถือ อันนี้มันเป็นภายนอก
**ส่วนเฮาฮู้จักธรรมะแล้ว เคารพนับถือ-ไหว้ตัวเองพี่เด๊**
ผมยกมือไหว้ตนเองได้ตอนเช้าครับ เพราะผมรู้จักเรื่องนี้
ว่าสู่หมู่-สู่เพื่อนฟัง…”
หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ