-※ สูตรสำเร็จอึดใจเดียว ๑ (๕/๖) ※-
“…เอาพระธรรมไปทำงาน บ่แม่นเอาพระธรรมมาทิ้งไว้นำวัด
บ่แม่นเอาพระธรรมไปทิ้งไว้กับตัวหนังสือ
บ่แม่นเอาพระธรรมไปทิ้งไว้ตามถนนหนทาง
**เอาพระธรรม(คือ)โตเฮานี้แหละ
ไปทำการ-ทำงาน เอาไปพูด-เอาไปคิด
นี่เพิ่นเอิ้น‘พระธรรมย่อมรักษาผู้ประพฤติธรรม
ไม่ให้ตกไปในที่ชั่ว’**
*ครั้นบ่เฮ็ดจังซั่น ตกไปในที่ชั่วจริง ๆ* เป็นจังซั่น
ความชั่ว-ทุกคนฮู้จัก ความดี-ทุกคนฮู้จัก
แต่บ่ฮู้จักพระธรรม-พระทำ
เดี๋ยวนี้**เฮามาว่ากันให้ฮู้จักพระธรรม
ปฏิบัติอย่างลัด ๆ ให้มันตรงเป๊ะเข้าไปโลดบัดเดียว
ถ้าหากผู้ใดฟังแล้วนำไปปฏิบัติ เป็นผลดี
พระธรรมย่อมรักษาผู้ประพฤติธรรม
เพิ่นว่า‘จิตที่ฝึกดีแล้ว-นำสุขมาให้’ เฮาฝึกเด๊-จิตใจนี่**
เดี๋ยวนี้เฮาบ่ได้ฝึก มีแต่ศึกษา-เล่าเรียนตามตำรับ-ตำรา
บ่ได้หัดกันในภาคปฏิบัติลัด ๆ ย่อ ๆ
เฮามีการ-มีงาน
พระบวชเข้ามาแล้ว บางคนก็อยากสึก-บางคนบ่อยากสึก
สึกไปก็ดี-บ่สึกก็ดี สึกไปก็เว้าธรรมะ-บวชอยู่ก็ว่าธรรมะ
รู้จักการ-รู้จักงาน รู้จักเวลานั้น…เพิ่นเอิ้น‘พระ’
คนบ่รู้จักการ-บ่รู้จักงานนั้น เพิ่นบ่เอิ้นพระ
มันบ่ฮู้จักเด๊-จิเป็นพระได้บ่ ? มันก็เป็นผีซั่นวะ
คนพูดยาก-ว่ายาก เขาเอิ้น‘บักผี’
อย่างที่ผมว่านี้-ถ้าหากเป็นผู้ชาย ผู้หญิงเขาก็ว่า‘อีผี’
ถ้าเป็นพระ-เป็นเณร ก็(เรียกว่า)‘พระผี-เณรผี’
อันนี้เป็นพระสมมติเด๊นี่
พระแท้นั้น เพิ่นกำหนดเอาตั้งแต่พระโสดาบันบุคคล
พระสกทาคามี-พระอนาคามี-พระอรหันต์ไปพู้น เพิ่นว่า
เฮาว่ากัน(ว่า) ‘สุปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ
สงฆ์สาวกของพระผู้มีพระภาคเจ้านั้น หมู่ใดปฏิบัติดีแล้ว’
คือปฏิบัติดีพู้นเด๊ครับ-เป็นพระ บ่แม่นปฏิบัติชั่ว ๆ-เป็นพระเด๊
‘อุชุปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ
สงฆ์สาวกของพระผู้มีพระภาคเจ้าหมู่ใด ปฏิบัติตรงแล้ว’
ปฏิบัติตรงสูตรพู้นเด๊ครับ
‘ญายะปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ
สงฆ์สาวกของพระผู้มีพระภาคเจ้านั้นหมู่ใด
ปฏิบัติเพื่อรู้ธรรมเป็นเครื่องออกจากทุกข์แล้ว’
ออกจากทุกข์ได้จริง ๆ ครับ-สูตรต้น
สูตรที่ ๒ ก็ออกจากทุกข์ได้จริง ๆ
สูตรที่ ๓ ก็ออกจากทุกข์ได้จริง ๆ
เป็นจังซั่นครับ มันเป็นสูตร-เป็นสูตร-เป็นสูตรไป
ที่ผมได้ศึกษา-เล่าเรียน และปฏิบัติมา
ผมจึงมั่นใจว่า **หลักพุทธศาสนาสอน-เป็นสูตรสำเร็จแท้ ๆ**
บ่ต้องแปล เรื่องแปล-เรื่องหยัง…ไปนั่งเอาสมถกรรมฐาน
เฮาเคยได้ยิน-ได้ฟังกันแล้วเด๊ ให้ทาน-รักษาศีล กินเจมา
ไปทำกรรมฐาน(กับ)อาฬารดาบส-อุทกดาบส
ได้สมาบัติ ๘ พู้น อันนั้นก็ยังบ่ใช่เป็นสูตรสำเร็จเด๊
อันนั้นมันเป็นเรื่องของศาสนาพราหมณ์
ศาสนาเก่าแก่ดึกดำบรรพ์มา อันนั้น
แต่ที่ผมว่านี่-ปฏิบัติลัด ๆ สูตรลัด ๆ
เคยสอนเคยพูดมาแล้ว
(กับ)เด็กน้อย ๗-๘-๙ ปีไป ถึงอายุ ๑๓ ปี…ฮู้ง่าย
แต่คนใดศึกษาเล่าเรียนมานั้น-นานฮู้ เพราะมันมีอารมณ์
มีอดีต-มีอนาคตเป็นจังซั่น ปัจจุบันมีน้อย
ผู้น้อย(เด็ก)ขเจ้าบ่มีอารมณ์
บอกว่า‘ให้รู้สึกตัวนะ-ทำจังหวะดี ๆ นะ’
ขเจ้าก็รู้สึกตัว-ทำจังหวะดี ๆ บ่เกิน ๓๐ มื้อ
บางคนก็ ๒๐ มื้อ บางคนก็ ๒๕ มื้อนี่แหละ
(พูดว่า)‘โอ้ย! ผมเป็นพระได้แล้วครับ’
นี่…**ความเป็นพระแบบนี้มีอยู่ในคนทุกคน
ให้ว่าสูตรสำเร็จ มันสำเร็จตัวมันออกมา**
บ่แม่นเฮาจิไปจดไปจำเอาคัมภงคัมภีร์-ใบลงใบลาน
ไปเรียนอยู่นั่น-อันนั้นก็ดี ก็ดี-อันนั้นไปเรียนมา
เรียนมาก-ยากนาน เรียนน้อย-พลอยรำคาญ
สู้ไม่รู้อันใดทั้งหมดดีกว่า
ผมนี่เขียนหนังสือก็บ่เป็น อ่านหนังสือก็บ่เป็น
เป็นแต่ตัวลาวกับตัวธรรม ตัวไทยใหญ่เฮานี่-เขียนบ่เป็น
เพราะสมัยนั้นได้เป็นเณร ได้เรียนตัวลาวกับตัวธรรม
พอเขียนได้-อ่านเป็นนี่แหละ ก็บ่แม่นฮู้มาก
**(แต่ถ้า)ปฏิบัติ-ฮู้คือกันเหมิ๊ด เพราะมันมีอยู่ในคนนี่**…”
หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ