-※ สูตรสำเร็จอึดใจเดียว ๑ (๓/๖) ※-
“…สูตรที่ ๒ เข้ามา
หลวงพ่อมาเดินจงกรมตอนแลง-เดินไป กลับ-ไป กลับ-มา
(แล้วมา)อาบน้ำ แล้วก็มาเดินไป-เดินมา
ความคิดมันแรง ตัวรู้มันน้อย
บัดนี้เฮามาเดินไป-เดินมา มันคิด-เฮาเข้าไปในความคิด
ความคิดมันดึงไป-คือตัวหนูดึงแมว
แมวตัวน้อย-หนูตัวใหญ่ หนูมันมีแฮงมาก
แมวมันโดดจับ(หนู) แมวบ่เคยย่าน(กลัว)หนู
(แมว)จับหนู (หนู)มันตื่น(ตกใจ)
(หนู)ตื่นแล้ว แมวมัน(ก็)ติดหนูไป
เมื่อยแล้ว-(แมว)มันก็วาง วางหนูแล้ว-ก็กลับคืนมา
บัดนี้เฮามาทำท่าที… สมมติว่าให้อาหารแมว
แมวมันกินอาหารมากขึ้น-มากขึ้น
หนูตัวใหญ่มาขนาดไหน (แมว)มันก็บ่ย่าน
หนูออกมาปุ๊บ แมวมันโดดจับปั๊บ-หนูช็อกตายโลด
แน่ะ ! มันเป็นจังซั่น ให้มันเป็นจังซั่นจัก ๑๐ เทื่อ
**พอดีคิดปุ๊บ-เห็นปั๊บ คิดปุ๊บ-เห็นปั๊บ คิดปุ๊บ-เห็นปั๊บ
มันเป็นจังซั่น มันถูกหยุด
เฮาพยายามทุ่มเทความเพียรลงที่ตรงนี้**
เพ่งตรงนี้ เรียกว่าเพ่ง
เพ่งนี้…บ่แม่นเพ่งเนื้อ-เพ่งหนัง เบิ่งจ้อง(คอยดู)
ถ้ามันเกิดขึ้นมาแล้วยังบ่ฮู้ แสดงว่าเฮายังอ่อน
สูตรนี้ ถ้าหากเฮาพอดีเบิ่งเข้าปุ๊บ-มันเห็น
เออ-สูตรมันบอกขึ้นมาว่า‘เป็นวัตถุ’
‘วัตถุ’ หมายถึงทุกสิ่งทุก-อย่างที่มีอยู่ในโลก
วัตถุหมายถึงทุกสิ่ง-ทุกอย่าง
คือตัวเฮาก็ได้ หรือต้นไม้-ภูเขา ห้วยหนอง-คลองบึง
สิ่งที่มันมีในโลกเอิ้นว่า‘วัตถุ’ จับถูกด้วยมือ-มองเห็นด้วยตา
‘ปรมัตถ์’ แปลว่าของจริง
จริงโดยสมมติ-จริงโดยปรมัตถ์
จึงว่า‘มีสมมติบัญญัติ-อรรถบัญญัติ-อริยบัญญัติ’
บัดนี้‘อรรถบัญญัติ’
‘อรรถะ’แปลว่าลึก *ยากบุคคลที่จะเห็นจิต-เห็นใจตนเอง*
‘อริยบัญญัติ’-ต้องเป็นพระอริยบุคคล แน่ะ-เพิ่นว่าจังซั่น
แต่ว่าตำราบ่ได้บอกถึงขนาดนี้
อันนี้แหละ เป็นสูตรสำเร็จที่ผมได้ปฏิบัติมา
ผมกล้ายืนยันรับรองคำพูดสูตร ๆ นี้ นี่เป็นสูตรที่ ๒
เมื่อรู้-เห็นวัตถุ-เห็นปรมัตถ์-เห็นอาการ
‘วัตถุ’ หมายถึงของที่มี
ร่างกายเราก็มี-จิตใจเราก็มี-เรานึกเราคิดก็มี
‘ปรมัตถ์’ ก็แปลว่าเราเห็นอยู่ มีอยู่-เป็นอยู่-กำลังสัมผัสอยู่
‘อาการ’ คือการเปลี่ยนแปลง
พอดีเห็นสูตร ๆ นี้สำเร็จขึ้นมาแล้ว ก็เห็นโทสะ-โมหะ-โลภะ
โทสะร้ายแรง โมหะกวมหมู่ไว้(ครอบคลุมทั้งโลภะและโทสะ)
โลภะอยู่ใต้โมหะทั้งเหมิ๊ด
(นี่)…โทสะ-โลภะ-โมหะ คนจึงมักหลงทำผิด-พูดผิด-คิดผิด
เมื่อเห็นสูตรนี้-จบมาแค่นี้ ก็เห็น-รู้-เข้าใจสูตรว่า
**เวทนาขันธ์มีอยู่-แต่ไม่ทุกข์ สัญญาขันธ์มีอยู่-(แต่)ไม่ทุกข์
สังขารขันธ์มีอยู่-(แต่)ไม่ทุกข์ วิญญาณขันธ์มีอยู่-(แต่)ไม่ทุกข์**
นี้เรียกว่าขันธ์ ๔-บ่แม่นขันธ์ ๕ อันนี้แปลว่ารูป ๔-ขันธ์ ๔
รูปนี่แหละเป็นเทวดา รูปนี่แหละเป็นผี
ส่วนรูปขันธ์-เวทนาขันธ์-สัญญาขันธ์
สังขารขันธ์-วิญญาณขันธ์ เป็นขันธ์ ๕
อันขันธ์ ๕ นั้น
รูปนี้(กาย)มันเป็นเพียงวัตถุ เรียกว่า‘วัตถุดิบ’ก็ได้
เมื่อเห็นสิ่งเหล่านี้แล้ว ก็เห็นผี-เห็นเทวดาโลด
ผีคือคนเว้ายาก-สอนยาก-พูดยาก เฮาเอิ้น‘ผี’
เฮาเคยว่ากัน ‘ถ้าหากเป็นผู้ชาย(เรียกว่า)บักผี-เกิ้นมันเว้ายาก
ครั้นถ้าเป็นผีผู้หญิง (เรียกว่า)อีผี เกิ้นมันเว้ายากคือผี’
แต่ตัวคนบ่ใช่แม่นผีเด๊-ใจพู้นเด๊เป็นผี ที่ผมได้ปฏิบัติมา
บัดนี้เห็นคนใดเว้าง่าย-สอนง่าย
ก็ว่า‘เอ้อ…ผู้นี้คือเทวดา-ผู้นี้คือพระธรรม’
จึงว่า **ให้เห็นพระธรรมจริง ๆ**
ปีนี้พวกเฮาเอากันจริง ๆ จัง ๆ
พระทำการพระทำงาน-พระพูด-พระคิดนี่
**‘พระ’คือผู้ใจดี** อันนี้-ลักษณะนี้(เป็น)ลักษณะใจดี
ลักษณะที่เป็นสูตรสำเร็จเบื้องต้น
ลักษณะนั้นเรียกว่า‘สูตรดีใจ’
รู้แล้วดีใจ ใจยังบ่ดี-ใจยังบ่ทันเป็นปกติ
**เมื่อผมเห็นเวทนาไม่ทุกข์-สัญญาไม่ทุกข์
สังขารไม่ทุกข์-วิญญาณไม่ทุกข์
ผมเดินไป-เดินมา(ตอน)มื้อแลง ยังนุ่งกางเกง
‘โอ…กูนี่เป็นพระได้แล้วเด๊’-นี่เป็นจังซั่น นี่สูตรสำเร็จของมัน**
ผมก็(ยัง)ยาวอยู่ น้ำหนักตัวของผม-ผมตีราคาไว้ ๑๐๐ กิโล
เบาโหวงออกไปโลด ๘๐ กิโล แต่ผมตัดไว้(แค่) ๖๐ กิโล
‘อ้อ-เป็นพระได้แล้ว’ นี่รู้จักมรรคที่ตรงนี้เลย
นี่แหละ**‘มรรค’ แปลว่าเดินไปหาพระพุทธเจ้า**
ตำรา-ขเจ้าเอิ้น‘เป็นปฐมฌาน-ทุติยฌาน-ตติยฌาน
จตุตถฌาน-ปัญจมฌาน’ ขเจ้าว่า
แต่อันนี้บ่ได้ว่าจังซั่น
ผมก็เลยเดินกลับไป-กลับมา
**บ่ทันนานครับ-เพราะเฮ็ดถูกจังหวะเด๊ครับ
รักการ-รักงานเด๊ รักหน้าที่-รักเวลา รักตนเอง-เคารพตนเอง
ยกมือไหว้ตัวเองได้ตั้งแต่มื้อนั้นมาถึงบัดนี้ ยกมือไหว้ตัวเอง
(เพราะเฮา)มีทองคำ มีของดีไว้ในตัวเฮานี่แล้ว**…”
หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ