“…**คนไม่เข้าใจนิพพาน นึกว่ามันอยู่ไกล
ที่จริงแล้ว มันถูกปิดบังด้วยเรื่องอดีต-เรื่องอนาคตเท่านั้น
พระพุทธเจ้าท่านก็สอนเอาไว้แล้ว(ว่า)
‘อดีต-อนาคต จะมาแก้ปัญหาตัวเองไม่ได้ -แก้ได้เฉพาะปัจจุบัน’
เราต้องรู้ปัจจุบันให้มากเข้า-มากเข้า
อดีตมันไปแล้ว-อนาคตก็ยังไม่มา เราก็ต้องคอยดูปัจจุบัน
ถ้าไม่อยู่กับปัจจุบัน ใจก็จะคิดไปถึงอดีต-คิดไปถึงอนาคต
เมื่อเราดูปัจจุบันเข้า-ดูปัจจุบันเข้า มันก็เลยทันกับความคิดอันนั้น
เรียกว่า ‘ทุกข์ต้องกำหนดรู้ สมุทัยต้องละ’
‘ตัวสมุทัย’ คือตัวคิดนั่นเอง
ตัวคิดกลัว-คิดกลุ้มใจนี่ ไม่ต้อง(ห้ามความ)คิดเลย
เพียงแต่มันคิดขึ้นมา เราเห็น-เรามาอยู่กับความรู้สึก
‘มรรคต้องเจริญ’
ทำบ่อย ๆ ทำใกล้ ๆ-ทำไกล ๆ
‘นิโรธทำให้แจ้ง’
ก็เรามาแจ้งความหลุดพ้นตัวนี้นี่เอง-มันไม่มีอะไร**
*นี่แหละ‘วัฏสงสารยืนยาวนานสำหรับคนผู้ที่ไม่รู้ธรรม’*
หลวงพ่อเคยพูดอย่างนี้ทิ้งไว้(ว่า)
‘กลางวันนานค่ำ กลางคืนนานแจ้ง
สำหรับคนผู้ที่เจ็บ-ป่วยไข้ นอนไม่หลับ
ทางยาวไกล สำหรับคนเดินทางเมื่อยล้า-หาบของหนัก’
แต่ความจริง มันไม่ไกล
**ธรรมะนี้ก็เหมือนกัน
ถ้าเรารู้แล้ว เราจะเอามาใช้กับชีวิตเรา(ได้)จริง ๆ
ทำการ-ทำงานโดยไม่มีทุกข์** โดยไม่กลัว-คือไม่กลัวตาย
เพราะความตายอันนี้ มันเป็นสิ่งที่หาได้ยากและหาได้สบาย
ทำไมจึงว่าหาได้สบาย ก็มันมีอยู่แล้ว-จะไปหามันทำไม ?
คอยรอจังหวะมันเท่านั้นเอง
หาได้ยาก *เพราะเราไม่รู้วิธีทำนี่
นึกว่านิพพานมันอยู่ไกล ๆ*
ไม่เข้าใจว่า**นิพพานมันอยู่ที่ตัวเรา อยู่ที่หน้าเรานี่เอง
เราเดินไปไหน มันก็ไปด้วย
นิพพานคือของสำเร็จ เรียกว่า‘ความหลุดพ้น’**…”
หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ