“…คนเหล่านั้นเคยถามอาตมาว่า
ทำอย่างไรหลวงพ่อ ที่จะทำด้วยจิตใจสบาย ?
ทำอย่างไรจึงจะปฏิบัติหน้าที่โดยไม่มีความทุกข์ ?
อาตมาก็พูดให้ฟังว่า
**ความจริงแล้ว จิตใจของเราไม่มีทุกข์
มันอยู่ของมันนิ่ง ๆ-เฉย ๆ
อันนี้แหละ พระพุทธเจ้าท่านเรียกว่า‘นิพพาน’
คือจิตใจเป็นอุเบกขา
คำว่า‘อุเบกขา’นี้ หมายถึงวางเฉย
ทำการ-ทำงานไปตามหน้าที่
จิตเป็นอุเบกขานี่เอง ที่เป็นเหมือนลูกตุ้มหรือสมอเรือ
หรือเบรครถ ที่จะคอยถ่วงเอาไว้
ให้ภาวะจิตของเราอยู่อย่างสมดุลตลอดเวลา
ไม่เอียง หรือหมุนไปตามกระแสของทุกข์หรือสุข
และจิตใจเช่นนี้แหละ คือจิตใจที่อยู่เหนือทุกข์เหนือสุข
ไม่ติดอยู่กับดีหรือชั่ว**
อันนี้แหละที่เรียกว่า‘อัพยากะตา ธัมมา’ หรือ‘นิพพาน’
ดังนั้น **นิพพานนั้นจึงอยู่ที่จิตใจของคน**
*การจะทำให้จิตใจของเราถึงความสงบในลักษณะนี้ได้นั้น
จะพึ่งใครให้ช่วยไม่ได้เลย
จะพึ่งผีหรือเทวดาก็ไม่ได้
ผีหรือเทวดา ไม่ช่วยให้จิตใจของเราสงบนิ่งได้
แต่เรานี้เองจะต้องเป็นผู้ลงมือกระทำเอง
อันนี้แหละ เข้ากับหลัก‘อัตตาหิ อัตตะโน นาโถ’
หรือ‘ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน’
การกระทำจิตใจถึงภาวะเป็นอุเบกขาได้
ก็โดยวิธีการเจริญสตินี่เอง
จิตที่เป็นอุเบกขา จะเป็นเหมือนกับลูกตุ้มคอยถ่วงไว้
ไม่ให้คนโกรธจัดหรือโลภจัด ซึ่งทำให้ตายง่าย
และโดยนัยนี้ มันจะเป็นการทำลายโมหะไปด้วยในตัว**
*‘โมหะ’นี้แหละ ที่เป็นตัวปรุงโลภะและโทสะ
อันเป็นตัวการที่ทำให้คนเราไปทำผิด ๆ*
**พระพุทธเจ้าสอน
เน้นให้คนเรามีสติ-มีสมาธิ-มีปัญญา**…”
หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ