“…**คนเรามัวแต่แสวงหาสิ่งอื่น-เรื่องอื่น
ไม่ได้แสวงหาตัวเอง
ไม่ได้ค้นคว้าหาชีวิตจิตใจตัวเอง
มันก็เลยเดือดร้อน**
ความเดือดร้อน-สับสนวุ่นวายนั่นแหละ
ท่านเรียกว่า‘กิเลส’
**คนไม่ลืมตัว จึงจะจัดการความเดือดร้อน-สับสนวุ่นวายนั้นได้
หยุดได้-หนีออกมาได้**
หรือจะเรียกว่า‘มีวิญญาณ’ก็ได้
**‘ญาณ’ หมายถึงความไม่ลืมตัว-หรือรู้
‘วิญญาณ’ แปลว่ารู้
ไม่ใช่ตายไปแล้ว วิญญาณล่องลอยไปขึ้นสวรรค์ชั้นฟ้า
ไม่ใช่อย่างนั้น
รู้อะไร ?
รู้สมุฏฐานของความคิด
นั่นเป็นวิธีปฏิบัติอย่างสั้น ๆ**
เมื่อรู้แล้ว จะทำอย่างไรกับมัน ?
ไม่ต้องทำอะไร
เพราะมันเป็นอนัตตา-เพราะมันเป็นอนิจจัง-เพราะมันเป็นตัวทุกข์
**ทุกข์เกิดขึ้น เพราะจิตใจมันนึกคิด
เมื่อมันนึก-มันคิดขึ้นมา เราไม่รู้-เราไม่เห็น**
อันนี้มันเป็นตัวทุกข์
**เมื่อเรารู้-เราเห็น-เราเข้าใจความคิดที่มันปรากฏ
ความทุกข์ก็ไม่มี
เพราะความทุกข์มันไม่มีตั้งแต่เดิมแล้ว
ความหลุดพ้นต่างหากที่มีอยู่แล้ว
จิตใจสะอาด-สว่าง-สงบ ก็มีอยู่แล้ว
อันจิตใจที่สกปรกนั้นเกิดขึ้น
ในขณะที่เราไม่เห็น-ไม่รู้ชีวิตจิตใจเท่านั้นเอง
จิตใจหรือชีวิตของคนเรา มันไม่เคยทุกข์
ไม่เคยเดือดร้อน-ไม่เคยสับสน**…”
หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ