“…ครั้นปฏิบัติธรรมะแล้ว หากินได้ไหม ?
อ้าว! คนมันต้องกินนะ ไม่ทำมาหากิน-มันจะทำอย่างไร ?
มันก็ต้องตายนั้นแล้ว
ปฏิบัติธรรมะแล้ว นุ่งผ้าเป็นไหม ?
อ้าว! ไม่นุ่งผ้าท่านเรียก‘ผีเปรต’
บ้านผมเขาเรียก‘ผีเปรต’ เปรตเปลือย-นุ่งผ้าไม่เป็น
(ปฏิบัติธรรมะแล้ว) นุ่งผ้าเป็น ทำไร่-ทำนาเป็น
ทำรั้ว-ทำสวนเป็น ขุดดิน-ฟันไม้เป็น
**การปฏิบัติธรรมะ (ทำ)เป็นทุกสิ่งทุกอย่าง
แม้ที่สุด-ขึ้นในโรงศาลก็เป็น มันสบายนี่
มันเย็นอกเย็นใจนี่ แก้ปัญหาตัวเองได้นี่
มันเป็นอย่างนั้น**
แล้วขึ้นไปที่ศาล มีทนายมาซัก-มันก็ไม่ไป
ก็มันรู้จักแล้ว มันจะไปทำทำไม ?
ของไม่ดี มันไม่ทำแล้ว
ไม่ทำ-ก็ไม่ทำนั่นล่ะ มันไม่ทำ
มันไม่ทำของไม่ดี มันจะทำทำไม
ไม่ทำแล้ว เป็นอย่างนั้น
ดังนั้น **ธรรมะเป็นสิ่งที่จำเป็นกับชีวิตของบุคคลที่มีทุกข์
ถ้าหากไม่มีทุกข์แล้ว ไม่ต้องปฏิบัติธรรมะก็ได้
อย่าไปแสวงหามัน-สิ่งที่ไม่มี แสวงหาตรง(ที่)มันมีนี้
นี่แหละธรรมะที่จะไปใช้กับชีวิตประจำวัน**
เมื่อเราเอาไปใช้กับชีวิตของเราได้แล้ว
คนอื่น(ก็)เหมือนกันหมดทุกคน
ดังนั้น พระก็ปฏิบัติได้-เณรก็ปฏิบัติได้
ญาติโยมก็ปฏิบัติได้ **ปฏิบัติได้หมดทุกคน**
ถือศาสนาใด-นุ่งผ้าสีอันใด ก็ปฏิบัติได้ทั้งนั้น
ไม่ยกเว้น(ใคร) ที่หลวงพ่อเล่าให้ฟังนี่
ไม่ใช่จะถือศาสนาพุทธแล้วถึงปฏิบัติได้
ถือศาสนาคริสต์แล้วปฏิบัติไม่ได้ ไม่ใช่อย่างนั้น
(หรือ) ถือศาสนาคริสต์แล้วปฏิบัติได้
ถือศาสนาพุทธแล้วปฏิบัติไม่ได้ ไม่ใช่อย่างนั้น…”
หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ