“…เมื่อหลวงพ่อรู้
หลวงพ่อมองดูสภาพตัวเองกับคนที่ตายไปแล้ว น่าวิตก
แล้วคนที่ยังเดินดิน-กินข้าว ไปโน่น-มานี่…ก็น่าสงสาร-น่าสมเพช
เพราะว่า*คนเหล่านั้น หน้าตา-แข้งขา-มือเท้าเป็นคนก็จริง
แต่จิตใจของคนนั้น หรือชีวิตของคนนั้นอยู่ด้วยทุกข์
เพราะจิตใจพาไปทำธุระ-หน้าที่ด้วยทุกข์ทั้งนั้น
ความทุกข์นั่นแหละ อยู่กับคน ๆ นั้น*
**แม้จะเข้าใกล้พระพุทธเจ้า ถ้ายังไม่รู้สึกตัว
ก็ยังชื่อว่ายังไม่ถูกต้อง** หลวงพ่อคิดเองคนเดียว
เราจะพูดคำเดียวนี้-คนฟังรู้สึกตัวทันที หลวงพ่อเข้าใจอย่างนั้น
หลวงพ่อจึงมีความสามารถยืนหยัด พูดมาไม่เหน็ด-ไม่เหนื่อย
หลวงพ่อจะพูดว่า‘ให้รู้สึกตัวนะ’ หลวงพ่อพูดเท่านั้น
พูดให้คนฟังมาตั้งแต่สมัยเป็นโยม
การมาทำให้คนรู้สึกตัวนี้ ยากเหมือนกับกลิ้งครกขึ้นภูเขา
ที่ทำสบายที่สุด คือให้เขาสงบเหมือนกลิ้งครกลงภูเขา
ความรู้สึกตัวนี้ เหมือนงัดไม้หนัก ๆ ขึ้นภูเขา
แม้ของง่าย ๆ แต่มันทำยาก
หลวงพ่อเข้าใจว่า **มันเป็นของง่ายนิดเดียว**
แม้พูดไป เขาก็ว่ายากที่จะรู้ความคิดตัวเอง-ยากที่จะให้รู้ตัวเอง
**เบื้องแรก มันต้องรู้สึกตัวการเคลื่อนไหว
พลิกมือขึ้น-คว่ำมือลง ให้รู้
ความรู้นี้-มันจะสะสม เรียกว่า‘สัญญา-ความรู้หมายจำได้’
ไม่ใช่สัญญามาจากความจำ
นี่สัญญา
มือพลิกขึ้น-ให้มันรู้ พริบตา-รู้ เหลือบซ้าย-แลขวา…รู้
ก้ม-เงย…รู้ กลืนน้ำลาย-รู้
ความรู้เฉพาะตัวมีอยู่แล้ว เรียกว่า‘สัญญาความหมายรู้จำได้’
มันมีเฉพาะตัวมัน เรามักพูดกันว่า‘มีสติ-ความระลึกได้’
ความรู้เฉพาะตัวมีอยู่แล้ว ให้ตัวของมันทำหน้าที่ของมันเท่านั้นเอง
อย่างหูเรามี-ฟังได้ ให้มันทำหน้าที่ของมัน
ตาก็ตาม-หูก็ตาม มันจะทำหน้าที่ของมัน
มันจะส่งไปกับเรื่องจิตใจ กับความรู้สึก
มันจะส่งไปทั้งหมดเลย
ไม่ต้องไปพิจารณาเรื่องอสุภกรรมฐาน หรืออื่น ๆ
หลวงพ่อเคยทำมาแล้ว(สิ่งเหล่านี้) แต่ไม่ทำให้หลวงพ่อรู้
เมื่อมาทำความรู้สึกตัว…พอหายใจเข้า-รู้ หายใจออก-รู้
เข้าสั้น-รู้ เข้ายาว-รู้ ลมหยาบ-ลมละเอียด…รู้
เพราะความรู้ มันมีประจำตัวของมัน
อันนี้แหละความรู้ของคน ก็มีเฉพาะตัวของคน
เมื่อรู้อันนี้(การเคลื่อนไหวของกาย) จิตใจมันคิด-ก็รู้**
จึงว่า‘ตัวความคิด ตัวจิต-ตัวใจ…ไม่ใช่รู้’
มันเป็นเพียงแนวความคิดเท่านั้นเอง มันไม่ใช่ความรู้
หลวงพ่อจึงว่า ‘พูดกับคน-มันพูดยาก’
**ให้ไปทำเอาเองเถอะ มันจะรู้เอง
คิดปุ๊บ…ตัวคิดเป็นอีกเรื่องหนึ่ง-ตัวรู้เป็นอีกเรื่องหนึ่ง**
นี่เป็นเรื่องสำคัญ…”
หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ