“…‘อะเสวะนา จะ พาลานัง’ เพิ่นว่า
‘ปัณฑิตานัญจะ เสวะนา ปูชาจะ ปูชะเนยยานัง
เอตัมมังคะละมุตตะมัง’ เพิ่นว่าจังซั่น
‘อยู่นำคนพาล-พบคนพาล มันต้องเป็นพาล’ เพิ่นว่าจังซั่น
แต่**คนพาลในที่นี่ ญาพ่อบ่ได้ว่าคนพาลภายนอก-ญาพ่อว่าคนพาลภายใน
อันคนพาลภายนอก…กินเหล้า-เล่นการพนันนะ เฮาบ่ไปนำขเจ้าแล้ว-ก็แล้ว
อันคนพาลภายในนี่ซิ ตัวมันอยากไปนั่นแหละ-เพิ่นเอิ้นคนพาล
ก่อนที่มันอยากไปนั่น มันเป็นจังใด๋ มันเป็นกิเลส
มันอยากไปอวด-ออกหน้าออกตา เพิ่นเอิ้นคนพาล
เพิ่นว่า‘อะเสวะนา จะ พาลานัง’ อยู่กับคนพาลอันนั้น
คนพาลคือโทสะ-โมหะ-โลภะ นี่คนพาลภายใน-อย่าเข้าไปใกล้มัน
เฮาออกจากมันให้มันได้** เพิ่นว่าจังซั่น
บัดนี้อยู่กับบัณฑิต บัดนี่‘ปัณฑิตานัญจะ เสวะนา ปูชาจะ’
ควรเคารพนับถือผู้เป็นบัณฑิต-ผู้เป็นนักปราชญ์
เฮาไปอยู่นำเพิ่นได้บ่ การงานมันมี
การทำมาหากิน-อาชีพเลี้ยงชีวิต แต่ละคน-ละคน
อย่างดีก็ประสบเพิ่นนี่ เพิ่นว่าจังซั่น-‘เห็นน้อย ๆ’
เพิ่นเว้าให้ฟัง ก็จดจำเอาไว้
**อันบัณฑิตอยู่ในตัวเนี่ย บ่อยากเว้าจักเทือ
อันตัวสติ-ตัวปัญญา-ตัวสมาธิ ตัวเห็นแจ้ง-รู้จริงนี่…บ่ว่าจักเทือ
ครั้นว่า‘ปัณฑิตา’ ก็ไปว่าผู้ศึกษาเล่าเรียนพระไตรปิฎก
หรือบวชเหิง ๆ(นาน ๆ)พุ้น เพิ่นเอิ้นบัณฑิตจังซั่น
แต่ญาพ่อเอาบัณฑิตในตัวเอง-ในตัวเองนี่
รู้จักมันนึก-มันคิด เพิ่นเอิ้นว่าบัณฑิต-บัณฑิตก็แปลว่านักปราชญ์
แล้วนักปราชญ์ก็แปลว่าผู้ฉลาด
แล้วคนบ่ฉลาดจิเห็นบ่…จิตใจ ตัวนึก-ตัวคิดน่ะ ?
มันก็ต้องเป็นคนฉลาด จึงจะรู้-จึงจะเห็น
ดังนั้นมาเจริญวิปัสสนานี้ เจริญเพื่อความฉลาด-บ่เเม่นเจริญเพื่อความโง่**
เพิ่นว่าให้ฟังแล้ว โอ-ความจริงมันเป็นจังซั่น-เราก็ต้องเข้าใจทันที
ดังนั้นความตายนี่จึงบ่ยกเว้น พ่อผู้อื่นก็ตาย-พ่อเราต้องตายคือกัน
แม่ผู้อื่นตาย-แม่เราก็ต้องตายคือกัน เมียผู้อื่นตาย-เมียเราก็ต้องตายคือกัน
ผัวผู้อื่นตาย-ผัวเราก็ต้องตายคือกัน แม้ที่สุด-ตัวเองก็ยังตายอยู่แล้ว
สิไปคิดกลัวมันหยังของจังซั่น เมื่อรู้จักของจิรงแล้ว-ก็รู้จักจังซั่น
อันนี้คนมันบ่เป็นจังซั่น จิตใจมันต่ำ-เพราะบ่มีคนว่าหยังให้ฟัง
จึงว่า การปลุกพระน้อย ๆ ก็ตามช่าง
ปลุกเหรียญก็ตาม บ่ตื่นดอก-บ่ปลุกแท้ ๆ
อันปลุกคนนี้ ตื่นแท้ ๆ
อย่างญาพ่อว่านี้ ผู้มาฟังแล้วเอาไปพิจารณา
ตื่นโลด ลุกโลดบัดเดียว…”
หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ