“…ต่อไปจะพูดถึงธรรมที่พระพุทธเจ้าท่านให้งดเว้น
ซึ่งเรียนในหนังสือนวโกวาท
จะพูดเพียงสั้น ๆ คือ
‘ให้งดเว้นจากการเสพเมถุน ๑’
พูดตามภาษาบ้านเราเรียกว่า
‘ห้ามผู้หญิง-ผู้ชายเสพเมถุน’
‘ให้งดเว้นจาการลักของเขา ๑
คือ ห้ามลักเงิน-ลักทอง ลักเสื้อผ้า
(ลักของ)ราคา ๕ มาสก’
มาสกหนึ่ง ก็เท่ากับ ๒๕ สตางค์
‘ให้งดเว้นจากการฆ่าสัตว์ ๑
คือ ห้ามฆ่ามนุษย์นอกครรภ์-ในครรภ’
จะโดยวิธีใดก็ตาม ท่านห้าม
และ‘ให้งดเว้นจากการอวดอุตริมนุสสธรรม
คือ ธรรมอันยิ่งของมนุษย์ที่ไม่มีในตน อีก ๑’
อันนี้ท่านห้าม
*(สิ่งเหล่านี้)จริงโดยสมมติ
ถ้าเรารู้จักสมมติอันนี้แล้ว อยู่กับสังคมก็ไม่เดือดร้อน
แต่ถ้าไม่รู้จัก อยู่กับสังคมก็เดือดร้อน*
ตัวหลวงพ่อรู้จักจริง ๆ
รู้มาจากกฎของธรรมชาติจริง ๆ
เสพเมถุนนั้น เขาว่า‘อะเสวะนา จะ พาลานัง’
อยู่กับคนชั่ว อยู่กับคนพาล คนกินเหล้า-เมาสุรา
(คน)ทำเสเพล-ผิดกฎหมายบ้านเมือง
อันนั้นคนพาลภายนอก
เราหลีกได้-เรางดได้ เพราะรู้สมมติแล้ว
(แต่)**คนพาลภายในอยู่ไหน ?
(คนพาลภายใน คือ) ตัว(ความ)คิดนั้นเอง
‘เสพ’ตัวนี้ หมายถึงเสพอยู่กับโทสะ-โมหะ-โลภะ
เสพอยู่กับกิเลส-ตัณหา-อุปาทาน
นี่แหละเรียกว่า ฝ‘เสพเมถุน’
อย่าอยู่กับพวกนี้**
ลักของเขาอีก ๑ นั้น คือ
ไปจำเอาคำพูดของคนนั้น-คนนี้มาเที่ยวเทศน์-เที่ยวสอน
ตัวเองก็ไม่รู้
อันนี้แหละเรียกว่า ลักคำพูดของพระพุทธเจ้าไปพูด
พระพุทธเจ้าท่านสอนให้งดเว้น(การ)ฆ่าสัตว์
โดยเฉพาะฆ่ามนุษย์นั้นผิดกฎหมายบ้านเมืองอยู่แล้ว
แต่**ฆ่าสัตว์ในที่นี้ หมายถึงสัจจะ
คือฆ่าสัจจะ ทำลายสัจจะ
ซึ่งได้แก่ ของจริงที่มีอยู่ในตัวเรานี้เอง
เมื่อใด ? วันใด ? ปีใด ?
ที่เราจะมาประพฤติปฏิบัติให้มันเกิดมรรค-เกิดผล
ให้มันมีศรัทธาเกิดขึ้นมาในจิต-ในใจของเรา
เมื่อใดเราจึงจะทำ ?**
เราเคยได้ยินบทกรวดน้ำว่า
‘สัตว์ทั้งหลาย จงมีส่วนแห่งบุญที่ข้าพเจ้าได้ทำไว้แล้วในบัดนี้’
**การขอมีส่วนแห่งบุญที่พระพุทธเจ้าทำไว้แล้วนั้น
ขอแบ่งกันไม่ได้
(แต่)มีส่วนที่จะทำได้ มีส่วนที่จะปฏิบัติได้
ก็คือ ถ้าทำอย่างพระพุทธเจ้า
ก็จะรู้ได้-เห็นได้-เข้าใจได้ เหมือนกันกับพระพุทธเจ้า
ถ้าทำผิดแล้ว-ก็ต้องไกลออกไป** เป็นอย่างนั้น
**อวดอุตริมนุสสธรรม
คือ ไม่รู้อย่างท่าน-ไม่เป็นอย่างท่าน
แล้วอ้างว่ารู้-ว่าเป็น**
ตอนที่หลวงพ่อรู้เรื่องนี้ (เป็นตอน)เช้า…”
หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ