“…เรื่องบุญ-บาป นรก-สวรรค์-นิพพานนี้ก็เหมือนกัน
เรามักเข้าใจผิดไปจากความจริง
เรามักไปเชื่อกันว่า
‘ทำบุญแล้วต้องไปเกิดเมืองสวรรค์ เป็นนั่น-เป็นนี่’
คนที่พูดว่า
สวรรค์มีเท่านั้นชั้น-เท่านี้ชั้น และเป็นอย่างนั้น-อย่างนี้
ก็สักแต่ว่าพูดไปอย่างนั้น แต่ตนเองก็หาได้รู้จักไม่
เพียงแต่เรียนมาอย่างนั้น รู้จำมาอย่างนั้น
แล้วก็สอนสืบ ๆ ต่อกันมาโดยไม่พิจารณา
หรือค้นหาความจริงให้รู้แจ้งจริงในเรื่องนั้น ๆ เสียก่อนแต่อย่างใด
อันนี้ ถ้าหากคนมีตาทิพย์-หูทิพย์
ได้มาพิจารณาถึงเนื้อแท้ของมัน ก็จะรู้จักได้ทันที
เหตุที่เชื่อกันผิด ๆ เช่นนี้
ก็เพราะพระพุทธเจ้าทรงปรินิพพานไปนานแล้ว
และในสมัยที่พระองค์ยังทรงพระชนม์ชีพอยู่
ก็ยังไม่มีการเขียนหนังสือกัน
แม้ในการจัดทำสังคายนาพระธรรมวินัยในครั้งต้น ๆ
หลังจากที่พระพุทธองค์ปรินิพพาน ก็ยังไม่มีการเขียน
และแต่ละยุคสมัย-แต่ละครั้ง ก็ห่างกันมาก
มาถึงสังคายนาครั้งที่ ๕ จึงได้จารเป็นลายลักษณ์อักษร
ซึ่งเป็นเวลาหลังจากที่พระพุทธเจ้าเสด็จดับขันธ์
เข้าสู่ปรินิพพานนานถึง ๔๕๐ ปี
ตามที่เคยได้ยินมา ซึ่งเป็นกาลเวลาที่นานมาก
และผู้ทำสังคายนาในยุคหลัง ๆ นี้
ก็อาจจะเป็นผู้รู้ธรรมวินัยจริงอยู่บ้าง หรือทั้งหมด
หรือไม่รู้จริง เพียงแต่รู้จำเอามา
ก็บันทึกไปอย่างที่ตนรู้จำมานั้นก็ได้
คนยุคหลังมาอีก มาฟัง-มาอ่าน
ก็เชื่อไปตามที่ได้ยิน หรือตามตัวหนังสือนั้น
พระไตรปิฎกที่ยึดถือกันเป็นคัมภีร์
เป็นตำรากันในสมัยนี้ก็เช่นกัน
เป็นของดี ไม่ใช่ว่าไม่ดี
แต่ก็ได้ตกหล่น-สูญหาย
ปรับปรุง-แก้ไข แต่งเติมกันต่อมาอีกเพียงใด-ก็ไม่อาจคะเนได้
ลองมาคิดดูถึงตัวเราเอง เติบใหญ่มาจนอายุเท่าที่เป็นอยู่นี้
ใครจำได้บ้างว่า
คำแรกที่สุดที่พ่อแม่พูดกับเรานั้น ท่านพูดว่าอย่างไร ?
เพียงเท่านี้ก็ยังจำไม่ได้แล้ว ทั้งที่ยังไม่ถึง ๑๐๐ ปีนะ
**หากคนมีหูทิพย์-ตาทิพย์แล้ว
เขาจะมองเห็นความจริงตามสภาพความเป็นจริง
และมองทะลุตัวหนังสือ หรือคำบอกเล่านั้น
ไปเห็นของจริงและของแท้ได้
และจะมีโอกาสรู้แจ้ง-รู้จริง
ในสิ่งที่พระพุทธเจ้าทรงสอนให้เราประพฤติ-ปฏิบัตินั้น
โดยไม่ต้องเชื่อใคร และตำราใดทั้งหมด
ผมเชื่อว่า
การเจริญสตินี่เอง
ที่จะทำให้คนมีปัญญา รู้แจ้ง-เห็นจริงตามนี้ได้**…”
หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ