ธรรมแท้ ไม่ได้อยู่ที่การอวด
อยู่ที่การรู้ตรง
สิ่งที่พระพุทธเจ้าทรงให้งดเว้น
ไม่ใช่เพียงข้อห้ามภายนอก
แต่เป็นทางดูใจตนเอง
ให้เห็นว่า
เรากำลังอยู่กับอะไร
ถ้าไม่รู้สมมติ
อยู่ในสังคมก็เดือดร้อน
ถ้ารู้สมมติ
ใจก็ไม่ถูกลากไปง่าย ๆ
การงดเว้นจากการเสพเมถุน
จึงไม่ใช่แค่เรื่องหญิงชาย
แต่คือการไม่เข้าไปเสพ
โทสะ โมหะ โลภะ
ไม่อยู่ใกล้กิเลส
ไม่คุ้นกับมัน
ไม่หลงว่าเป็นเรา
เพราะคนพาลภายนอก
เรายังพอหลีกได้
แต่คนพาลภายใน
คือตัวความคิด
ที่ชักใจไปเสพอยู่เรื่อย ๆ
อันนี้ต้องเห็นเอง
การงดเว้นจากการลักของเขา
ก็ไม่ใช่แค่ไม่หยิบของคนอื่น
แต่รวมถึงการหยิบคำพูดของคนอื่น
เอามาเทศน์ เอามาสอน
ทั้งที่ตนเองยังไม่รู้จริง
นั่นก็เป็นการลัก
ลักความจริงมาพูด
แต่ใจยังไม่ได้สัมผัสความจริงนั้น
พระพุทธเจ้าทรงให้งดเว้นจากการฆ่าสัตว์
ในความหมายลึกลงไป
คืออย่าฆ่าสัจจะในตัวเอง
อย่าทำลายความจริงที่กำลังมีอยู่
ด้วยการผัดวันประกันพรุ่ง
ด้วยการไม่ตั้งใจปฏิบัติ
ด้วยการไม่ยอมกลับมารู้ตัว
เมื่อไรจะเริ่ม
เมื่อไรจะทำจริง
เมื่อไรจะให้ศรัทธาเกิดในใจ
ถ้าไม่เริ่มตรงนี้
ความจริงก็ยังอยู่ห่างจากเรา
ส่วนการอวดอุตริมนุสสธรรม
คือการพูดเกินสิ่งที่ตนมี
อ้างว่ารู้
อ้างว่าเป็น
ทั้งที่ยังไม่เป็นจริงในใจ
ธรรมะไม่ชอบการแกล้งรู้
ธรรมะชอบความซื่อตรง
รู้ก็ว่ารู้
ไม่รู้ก็ว่ไม่รู้
แล้วค่อยเดินต่อ
การภาวนา
จึงไม่ใช่การทำให้ดูดี
แต่คือการกลับมารู้กายรู้ใจ
ตามจริง
รู้แล้วค่อยวาง
เห็นแล้วค่อยปล่อย
ไม่ต้องรีบเป็น
แค่ไม่หลอกตัวเอง
เมื่อใจซื่อตรง
ธรรมะก็เริ่มเปิดทาง
และทางนั้น
อยู่ในความรู้สึกตัวนี่เอง
#หลวงพ่อเทียน #ความรู้สึกตัว #DhammaMahasati