“ศีล” คือกาย วาจา ใจ เป็นปกติ รู้สึกตัวเมื่อใด ใจหยุดหลงเมื่อนั้น

 

สูตรจริง อยู่ที่รู้ตัว

กิเลส ตัณหา อุปาทาน กรรม

ไม่ได้อยู่ไกลเลย

มันเริ่มขึ้น

ในกายนี้

ในคำนี้

ในใจนี้

พอรู้ทัน

ก็เริ่มเห็นทาง

ศีล

ไม่ใช่ของห่างไกล

ศีลคือความปกติ

ปกติกาย

ปกติวาจา

ปกติใจ

ถ้าไม่ปกติ

ก็ยังไม่เห็นศีล

สมาธิ

ก็ไม่ใช่เรื่องฝืนใจให้แน่น

แต่คือความตั้งมั่นที่ไม่ไหลตามเผลอ

ปัญญา

ไม่ใช่ความคิดมาก

แต่คือรู้ตรง

เห็นตรง

แล้ววางได้ตรง

ร่างกายคือพระสูตร

คำพูดคือพระวินัย

จิตใจที่นึกคิดคือพระอภิธรรม

ธรรมไม่ได้อยู่แต่ในตัวหนังสือ

ธรรมอยู่ในสิ่งที่เกิดขึ้นจริง

ในตัวเราเดี๋ยวนี้

พอรู้ตามเห็นตาม

ก็ไม่แยกจากทางของพระพุทธเจ้า

ผู้ปฏิบัติตาม

ย่อมมีศีลและทิฏฐิเสมอกัน

กับสิ่งที่พระองค์ตรัสรู้

จึงไม่ใช่เพียงทำดีภายนอก

ไม่ใช่เพียงให้ทาน

รักษาศีล

กินเจ

ถ้าใจยังมืด

ก็ยังต้องมองลึกลงไปอีก

เห็นพระพุทธเจ้า

ไม่ใช่เห็นด้วยตา

แต่เห็นด้วยความรู้ตรง

เห็นพระธรรม

เห็นพระสงฆ์

ก็เป็นจริงขึ้นในใจ

คนเรา

แม้มีรูปเป็นคน

แต่ถ้าใจยังมืด

ยังหลง

ยังร้อน

ยังไม่รู้ตัว

ก็ยังไม่พ้นจากผี

จากเปรต

จากมาร

จากความเป็นสัตว์ของใจ

นรกไม่ต้องรอไกล

นรกคือความร้อนในอก

ความร้อนในใจ

เดรัจฉานไม่ใช่ชื่อของสัตว์อย่างเดียว

มันคือความไม่รู้จักอาย

ไม่รู้จักเหตุผล

ไม่รู้จักยั้งตัว

พระวินัยจึงสำคัญ

เหมือนครอบปากไว้

ก่อนพูดให้รู้ก่อน

ควรพูดหรือไม่ควรพูด

และเมื่อใจสั่งให้ทำ

ก็ต้องมีสติรู้ทัน

เพราะใจที่สั่งนั้น

อาจถูก

อาจผิด

สติ

คือความระลึกได้ทัน

พอคิดปุ๊บ

เห็นปั๊บ

หยุดได้

นั่นแหละ

คือความรู้สึกตัว

รู้สึกตัว

ตื่นตัว

รู้สึกใจ

ตื่นใจ

อย่าหลงตน

อย่าลืมตัว

อย่าหลงกาย

อย่าลืมใจ

ทำไปกับการงานทุกอย่าง

เดินก็รู้

ยืนก็รู้

นั่งก็รู้

พูดก็รู้

คิดก็รู้

รู้ตรงนี้

แหละเป็นทางลัด

เป็นทางง่าย

เป็นทางจริง

#หลวงพ่อเทียน #ความรู้สึกตัว #DhammaMahasati