ธรรมะไม่ได้มีไว้ให้แบกทั้งหมด
พระธรรมของพระพุทธเจ้านั้นมีมาก
มากจนพรรณนาไม่หมด
แต่พระองค์ทรงชี้ให้เห็นว่า
สิ่งที่จำเป็นต่อการพ้นทุกข์
ไม่ใช่การรู้ให้มาก
หากคือการรู้ให้ตรง
เหมือนใบไม้ทั้งป่า
กับใบไม้ในกำมือ
ใบไม้ในป่า
อาจเปรียบเหมือนการทำบุญให้ทาน
การรักษาศีล
และการเจริญสมถะ
สิ่งเหล่านี้ล้วนมีคุณ
ล้วนเป็นทางดี
แต่ยังไม่ใช่จุดหมายสุดท้าย
ส่วนใบไม้ในกำมือ
คือวิปัสสนา
คือการหันกลับมาดูความจริงของกายใจ
อย่างใกล้ชิด
อย่างตรงไปตรงมา
ไม่ใช่เพียงฟัง
ไม่ใช่เพียงอ่าน
แต่ต้องลงมือปฏิบัติ
เพราะถ้าเอาแต่คว้าเอาทั้งป่า
ใจจะเหนื่อย
เวลาอาจหมดไป
โดยยังไม่ได้แตะใบไม้ในกำมือเลย
วิปัสสนาในคำสอนนี้
คือการเจริญสติปัฏฐาน ๔
คือการมีสติ
และมีสัมปชัญญะ
สติ
คือความระลึกได้
ก่อนทำอะไร
ก่อนคิดอะไร
ให้รู้เสียก่อน
สัมปชัญญะ
คือความรู้ตัว
ขณะทำอะไร
ขณะคิดอะไร
ก็รู้ตัวอยู่เสมอ
เมื่อมีสติ
ใจก็ไม่หลงง่าย
เมื่อมีสัมปชัญญะ
ใจก็ไม่เผลอไปตามอารมณ์
พูดให้เป็นภาษาง่ายที่สุด
ก็คือ
ให้รู้สึกตัว
ให้ตื่นตัว
ให้รู้ใจอยู่กับใจ
การปฏิบัติธรรมจึงไม่ไกลตัว
ไม่ต้องไปแสวงหาที่ไหนมากนัก
อยู่ที่ก้าวเดิน
อยู่ที่ยกมือ
อยู่ที่หายใจ
อยู่ที่คิด
อยู่ที่ทำ
ถ้ารู้ตรงนั้นได้
ธรรมะก็ไม่ไกล
ความจริงไม่ได้หนีเราไปไหน
เพียงแต่เรามักเผลอจากความจริงไปเอง
ดังนั้น
ขอให้กลับมารู้สึกตัวทุกครั้ง
กลับมารู้ใจทุกครั้ง
กลับมาดูการเคลื่อนไหวของกายและใจตามจริง
เมื่อรู้ตรงนี้บ่อยเข้า
ใจจะค่อยๆ ตื่น
และเห็นทางของตนเองชัดขึ้น
#หลวงพ่อเทียน #ความรู้สึกตัว #DhammaMahasati