ถ้าอยากเป็นอิสระ
ให้กลับมารู้ตัว
ชีวิตที่เป็นอิสระจริง ๆ
ไม่ได้เริ่มที่การหนีโลก
แต่เริ่มที่การไม่ลืมตัว
เมื่อไม่ลืมตัว
ใจก็หยุดได้
หยุดความคิดที่สับสนวุ่นวาย
หยุดความทุกข์ที่เกิดจากการหลงคิด
เพราะเรามีสติ
เราเห็น
เรารู้
เราเข้าใจ
ความอิสระจึงไม่ใช่เรื่องไกล
ไม่ใช่เรื่องของคนพิเศษ
แต่เป็นเรื่องของผู้ที่หยุดความฟุ้งซ่านได้
ผู้ที่เห็นความคิดตามความเป็นจริง
แล้วไม่ถูกมันพาไป
สิ่งที่พระโสดาบันละได้
คือโลภะ
โทสะ
โมหะ
เป็นการหลุดพ้นขั้นต้น
เป็นการออกจากความมืดทีละน้อย
ด้วยความรู้ตัวที่จริงแท้
แม้จะรักษาศีล
กินเจ
ให้ทาน
ภาวนาพุท-โธ
หรือทำความดีใด ๆ
ถ้ายังละจากความหลงไม่ได้
ก็ยังเหมือนไม้ผุ
ไม่มีแก่น ไม่มีแกน
เพราะแก่นของธรรม
ไม่ใช่เครื่องหมายภายนอก
ไม่ใช่ชื่อ
ไม่ใช่ตำแหน่ง
ไม่ใช่เครื่องแบบของใคร
แต่คือกาย
วาจา
ใจ
ที่ไม่สับสนวุ่นวายแล้ว
ไม่มีทุกข์แล้ว
เพราะไม่ลืมตัว
แท้จริงแล้ว
ที่เราทุกข์กัน
ก็เพราะเราลืมตัว
ความคิดเกิดขึ้น
แต่เราไม่รู้
ไม่เห็น
ไม่เข้าใจ
ความไม่รู้
ไม่เห็น
ไม่เข้าใจนั่นแหละ
คือความทุกข์
พระพุทธเจ้าจึงสอนให้เจริญสติ
ให้รู้ในอิริยาบถทั้ง ๔
ยืน
เดิน
นั่ง
นอน
ให้รู้ตลอดเวลา
และยังให้รู้ในอิริยาบถย่อย
คู้
เหยียด
เคลื่อนไหว
กระพริบตา
อ้าปาก
หายใจ
เมื่อรู้ตรงนี้
ญาณปัญญาจะค่อย ๆ เกิดขึ้น
จากที่ไม่เคยรู้
ไม่เคยเห็น
ไม่เคยเข้าใจ
เหมือนความมืด
พอมีแสงสว่าง
ความมืดก็หายไปเอง
ไม่ต้องไปไล่มัน
ฉันใดก็ฉันนั้น
ความโกรธ
ความโลภ
ความหลง
ก็หายไปได้
เมื่อมีสติรู้จิตใจของตน
มันเกิดขึ้นได้
เฉพาะตอนที่เราเผลอ
ดังนั้น
อย่าเผลอจากกายใจของตน
กลับมารู้
กลับมาเห็น
กลับมาเข้าใจ
ตรงนี้
แหละ
คือทางออกจากทุกข์
ที่เรียบง่าย
และเป็นจริง
#หลวงพ่อเทียน #ความรู้สึกตัว #DhammaMahasati