การบูชาที่แท้
ไม่ใช่เพียงสิ่งของ
ถ้าจะบูชาด้วยข้าวตอกดอกไม้
ก็ทำได้
ไม่ใช่เรื่องผิด
แต่ให้ดูใจตัวเองด้วย
ทำด้วยความเข้าใจ
หรือทำด้วยความยึดติด
ทำพอเหมาะพอดี
หรือทำจนเกินกำลัง
จนบ้านเมืองเดือดร้อน
จนตัวเองเดือดร้อน
หลวงพ่อเทียนสอนให้เห็นตรงนี้
ให้รู้ว่าความศรัทธา
ต้องไม่พาเราออกจากความพอดี
ของที่ซื้อมาได้
ควรซื้อจึงซื้อ
ของที่หาได้
ควรหาแล้วจึงหา
อย่าให้การบูชา
กลายเป็นการสิ้นเปลือง
อย่างไม่รู้จักประมาณ
เพราะเมื่อความทุกข์เกิด
มันไม่อยู่แค่คนเดียว
มันลามไปทั้งครอบครัว
ทั้งชุมชน
ทั้งบ้านทั้งเมือง
ถ้าคนเอาธรรมเพียงผิวเผิน
ก็อาจพูดว่าเป็นชาวพุทธ
แต่น้ำหนักของใจ
ยังไม่เคยแตะธรรมจริง
รู้จำ
ไม่เท่ากับรู้จริง
รู้ชื่อของธรรม
ไม่เท่ากับเห็นธรรมในใจ
การเจริญสติ
จึงไม่ใช่เรื่องไกลตัว
ไม่ใช่เรื่องสวยงามเพียงคำพูด
แต่เป็นทางตรง
ที่จะให้ใจค่อยๆ รู้ตัว
เห็นตัว
และไม่หลงไปกับความวุ่นวาย
เมื่อรู้แจ้งในใจ
ไม่ผันแปรง่าย
ไม่สั่นไหวตามสิ่งปรุงแต่ง
ตรงนั้นแหละ
คือการบูชาพระพุทธเจ้า
พระพุทธศาสนาเจริญ
ไม่ใช่เพราะของมาก
แต่เพราะใจสงบ
ไม่สับสน
ไม่เดือดร้อน
มีสันติอยู่จริง
สิ่งนี้มองไม่เห็นด้วยตา
แต่รู้ได้ด้วยสติ
เมื่อเจริญสติ
แล้วธรรมเกิดขึ้นจริง
ความรู้แจ้งนั้น
จึงเป็นทานธรรม
เป็นของที่ให้แล้ว
ชนะทานทั้งปวง
เพราะแม้เราจะให้วัตถุ
แต่ถ้าใจยังไม่สงบ
ความทุกข์ก็ยังอยู่
แต่ถ้าใจสงบแล้ว
คำคนก็เป็นเพียงคำพูด
เสียงที่มากระทบ
ก็เป็นเพียงสิ่งสมมติ
ผู้ปฏิบัติธรรม
จึงกลับมาดูใจตนเอง
ให้รู้ตรง
รู้จริง
รู้ตามธรรม
บูชาพระพุทธเจ้า
ด้วยความรู้สึกตัว
ด้วยความพอดี
ด้วยใจที่สงบ
นั่นแหละ
งามที่สุด
#หลวงพ่อเทียน #ความรู้สึกตัว #DhammaMahasati