บาป คือความไม่รู้ตัว
ไม่รู้ทิศทางของการปฏิบัติ
แม้จะทำบุญ รักษาศีล กินเจ
ถ้ายังไม่รู้วิธีเปลื้องทุกข์ออกจากใจ
ก็ยังชื่อว่ายังมีบาปอยู่
บุญ คือการรู้
รู้แล้ว ใครจะว่าอย่างไร
ใจก็ไม่เก้อเขิน ไม่หวั่นไหว
สงบอยู่กับความจริงของตน
นี่แหละบุญ
ธรรมะไม่ใช่ของนอกตัว
ธรรมะคือตัวเรานี่เอง
ทุกคนมีธรรมะอยู่แล้ว
แต่จะเห็นหรือไม่เห็น
อยู่ที่ความรู้สึกตัว
ถ้าไปหาธรรมะนอกตัว
ก็ย่อมไม่เห็น
เผลอคิดว่าธรรมะเป็นสี เป็นแสง
เป็นลูกแก้ว เป็นสิ่งลอยมา
แท้จริงนั้นเป็นมายาของใจ
เพราะไม่เห็นความคิดของตน
ใจคนวอกแวก กลอกกลับได้ไว
เหมือนลานไขในตัว
จึงต้องหมั่นบังคับใจ
ให้หมุนมาในทางดี
อย่าปล่อยให้ไหลไปทางกิเลส
เพราะกิเลสก็คือการไม่เห็นจิต
ไม่เห็นใจของเราเอง
ธรรมที่มีอยู่
ก็คือความรู้สึกนี่แหละ
ถ้าไม่รู้สึกตัว
ธรรมก็หนีหน่ายหายสูญไป
อธรรมก็เข้าครอบงำ
เพราะความไม่รู้สึกนี่เอง
ที่ทำให้ใจหลอกใจ
จึงต้องหาวิธีปฏิบัติ
ต้องตื่นแต่เช้า
นั่งสร้างจังหวะ เดินจงกรม
ทำให้เป็นจริง
ไม่ใช่มีแต่คำพูด
คนขี้เกียจ ขี้คร้าน
ปฏิบัติไม่ก้าวหน้า
แต่คนรักงาน รักหน้าที่
ปฏิบัติธรรมย่อมก้าวหน้า
การทำหน้าที่ของตน
เป็นการเคารพตัวเอง
ไม่ละเลย ไม่ปล่อยปละ
อยู่กับงาน อยู่กับการปฏิบัติ
ใจจึงค่อย ๆ เติบโต
ตอนเย็นก็ทำให้พอสมควร
แล้วอาบน้ำ เปลี่ยนผ้า
กลับมานั่งสร้างจังหวะ เดินจงกรมอีก
ให้ทันหมู่ ทันเวลา
ไม่ใช่หมาหลอกเจ้า
คือมีแต่พูด แต่ไม่ทำ
นักปฏิบัติแท้
ไม่ใช่คนพูดมาก
แต่เป็นคนทำการทำงานมาก
ทำตามหน้าที่ของตน
แม้ใครจะว่าไม่ก้าวหน้า
แต่ถ้าทำจริง ก็ย่อมก้าวหน้าแล้ว
ต้องเชื่อฟังคำแนะนำของครูบาอาจารย์
และเชื่อฟังตัวเองที่คิดเอง เห็นเอง
ทำจริง ๆ จัง ๆ
ไม่ใช่ฝึกเอาปริมาณ
แต่ฝึกเอาคุณภาพ
คนดี เหมือนพริกขี้หนูเม็ดเดียว
เม็ดเล็ก แต่เผ็ดจริง
ส่วนของมาก ๆ ถ้าไม่จริง
ก็ไม่เกิดรส
ต้องปฏิบัติให้มันรู้แท้ ๆ
เมื่อรู้จักอย่างนี้แล้ว
ก็เห็นพระธรรม
ยกมือไหว้ตัวเองได้
เพราะในใจนั้นมีคุณค่า
มีเพชร มีทองคำอยู่แล้ว
เพียงแต่เดิมมันจมอยู่ในตม
เมื่อร่อนออกมาแล้ว
ความจริงนั้นจึงปรากฏ
เพชรก็เป็นเพชร
ทองคำก็เป็นทองคำ
นี่แหละสูตรสำเร็จของการปฏิบัติ
คือเห็นอารมณ์ตามที่มันเป็น
แล้วความรู้สึกตัวจะพาเราเห็นธรรม
#หลวงพ่อเทียน #ความรู้สึกตัว #DhammaMahasati