ทำบ่อย ๆ จนรู้ทันความคิด พอรู้ทัน ความคิดก็หยุดเอง

 

ทำบ่อย ๆ แล้วจะเห็นเอง

วิธีปฏิบัติทางใจ

ก็ทำเหมือนเดิม

ทำจังหวะเหมือนเดิม

พลิกมือขึ้น

คว่ำมือลง

ยกมือไป

เอามือมา

เอียงซ้าย

เอียงขวา

ก้ม

เงย

เหลือบซ้าย

แลขวา

ให้รู้ว่า

นั่งนิ่ง ๆ ไม่ได้

จิตใจมันนึก

มันคิดขึ้นมา

ทีแรก

พอรู้ความคิด

ก็ยังเผลอไปกับความคิดอยู่

แต่นานเข้า

เมื่อมีสติ

มีความรู้สึกตัวมากพอ

พอความคิดเกิดขึ้น

มันจะหยุดเลย

เมื่อเราเห็น

เมื่อเรารู้

นั่นแหละ

เรียกว่าเห็นความคิด

การภาวนาจึงไม่ใช่การบังคับใจ

ไม่ใช่การไล่ความคิดให้หมด

แต่เป็นการรู้ตัว

ซ้ำแล้วซ้ำอีก

อย่างเรียบง่าย

เหมือนแมวกับหนู

บ้านเรามีหนู

แต่เราไล่หนูไม่ได้

จึงต้องเอาแมวมาเลี้ยงไว้

ตอนแรกแมวยังตัวเล็ก

หนูยังตัวโต

พอหนูออกมา

แมวก็ไม่กลัว

มันกระโดดตะครุบ

จับหนู

หนูตกใจ

วิ่งหนี

แมวก็ต้องติดตามไป

เหนื่อยแล้ว

แมวก็วางหนู

หนูก็พ้นภัยไปชั่วคราว

แล้วแมวก็กลับมาใหม่

ความรู้สึกตัวก็เช่นเดียวกัน

ทำบ่อย ๆ

ไม่ต้องไปตำหนิว่า

ทำไมยังจับความคิดไม่อยู่

ทำไมยังเผลออีก

ไม่ต้องคิดอย่างนั้น

เพียงให้อาหารแมวทุกวัน

ก็คือ

ทำความรู้สึกตัวทุกวัน

ให้สติค่อย ๆ โต

ให้ความรู้สึกตัวค่อย ๆ แข็งแรง

แมวก็กินอาหาร

แล้วอ้วนขึ้น โตขึ้น

พอหนูออกมา

แมวตะครุบได้แรงขึ้น

ความคิดเพิ่งเกิด

เราก็เห็น

เรารู้

เราเข้าใจ

ความคิดก็ถูกหยุดไปทันที

ค่อย ๆ ทำ

ไม่ต้องรีบ

ทำให้เห็น

ทำให้รู้

ทำให้ใจกลับมาอยู่กับตัวเอง

แล้ววันหนึ่ง

ความคิดจะไม่พาเราไปไกลเหมือนเดิม

แต่เราจะเห็นมัน

ตรงนั้น

เดี๋ยวนั้น

#หลวงพ่อเทียน #ความรู้สึกตัว #DhammaMahasati