“ไม่สำคัญว่าโกรธใคร
สำคัญที่รู้ว่า…กำลังโกรธ”
คนส่วนใหญ่เวลาโกรธ
มักมองออกไปข้างนอก
ว่าใครทำผิด
ใครทำให้ไม่พอใจ
ใครพูดไม่ดี
แต่ในการปฏิบัติธรรม
สิ่งสำคัญกลับไม่ใช่ “เรื่องราว”
แต่อยู่ที่
ใจในขณะนั้นกำลังเป็นอะไร
โกรธใคร ไม่สำคัญ
สำคัญที่รู้ว่า “โกรธ”
หลงคิดเรื่องอะไร ก็ไม่สำคัญ
สำคัญที่รู้ว่า “กำลังหลงคิด”
เพราะเรื่องราวทั้งหลาย
เป็นเพียงสิ่งสมมติ
เปลี่ยนไปเรื่อย ๆ
ไม่มีแก่นสารให้ยึดถือ
แต่สิ่งที่จริง
คือสภาวะที่กำลังเกิดขึ้นในใจ
ความโกรธเกิดขึ้น
ความอยากเกิดขึ้น
ความฟุ้งซ่านเกิดขึ้น
ถ้ารู้ทัน
ใจจะค่อย ๆ ถอนตัวออกมา
เหมือนคนตื่นจากความฝัน
เราไม่จำเป็นต้องห้ามความโกรธ
ไม่จำเป็นต้องทำให้ตัวเองดีทันที
แค่ “รู้”
อย่างซื่อ ๆ
ในขณะที่มันกำลังเกิด
บางคนขี้โกรธ
บางคนขี้โลภ
บางคนชอบฟุ้งซ่าน
ให้เริ่มดูจากสิ่งที่เกิดบ่อยที่สุด
เพราะนั่นคือประตูธรรมของเรา
ไม่ต้องฝืนให้เหมือนใคร
ไม่ต้องปฏิบัติแบบเดียวกันหมด
เหมือนเลือกเสื้อ
ก็เลือกที่พอดีกับตัวเอง
การภาวนาก็เช่นกัน
ต้องหาทางที่พอดีกับจริตของตัวเอง
แล้วค่อย ๆ รู้
ค่อย ๆ เห็น
ค่อย ๆ เข้าใจ
โดยไม่เพ่ง
ไม่บังคับ
ไม่กดข่ม
เพียงรู้แบบคนดูอยู่ห่าง ๆ
แล้วจะเห็นว่า
ทุกสิ่งเปลี่ยนตลอดเวลา
ความโกรธเกิดแล้วดับ
ความโลภเกิดแล้วดับ
ความฟุ้งซ่านเกิดแล้วดับ
และวันหนึ่ง
จะเริ่มเห็นว่า
ไม่มีอะไรเป็น “ตัวเรา” จริง ๆ เลย
—
เมื่อใจค่อย ๆ วางการยึดถือ
ความสงบแบบหนึ่ง
จะค่อย ๆ ปรากฏขึ้นเอง
ธรรมะ
จึงไม่ใช่เรื่องไกลตัว
แต่คือการกลับมาเห็นใจตัวเอง
ในทุกขณะที่มันกำลังดิ้นรน