สงฆ์แท้ อยู่ที่การปฏิบัติ
คำว่าสังฆคุณ ไม่ได้อยู่ไกลเลย
ไม่ได้อยู่เพียงในเสียงสวด
หรืออยู่แค่ในความคิดว่าเป็นหมู่ใหญ่
หนึ่งคนก็เป็นได้
สองคนก็เป็นได้
สามสี่คนก็เป็นได้
ถ้าปฏิบัติดี
คนปฏิบัติดี
นั่นแหละเป็นพระสงฆ์
และเมื่อปฏิบัติตรง
ก็ตรงต่อการงาน
ตรงต่อหน้าที่
ตรงต่อตัวเอง
ไม่พูดอย่างหนึ่ง
แต่ทำอีกอย่างหนึ่ง
อันนั้นไม่ตรง
และไม่งาม
ทางของพระสาวก
เป็นทางเพื่อรู้ธรรม
เพื่อออกจากทุกข์
ไม่ใช่ทางของความเกียจคร้าน
จะพ้นทุกข์ได้
เพราะไม่รู้หรือ
เพราะรู้
จะหลุดจากความมืด
เพราะนั่งรอ
หรือเพราะขยันหมั่นเพียร
หลวงพ่อสอนให้เห็นว่า
ความดีเริ่มที่ความขยัน
เริ่มที่รู้จักหน้าที่
รู้จักการงาน
รู้จักทำสิ่งที่ควรทำ
สูงขึ้นไปอีก
คือมีหิริ
มีความละอายต่อตนเอง
เมื่อทำผิด
พูดผิด
คิดผิด
ใจก็รู้สึกละอาย
และรีบกลับมา
นั่นเหมือนชีวิตเริ่มละเอียดขึ้น
เริ่มเป็นมนุษย์ที่งาม
และถ้ายังมีเมตตา
สงสารคนที่ยังไม่รู้
เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่
พยายามพูดให้เขาฟัง
นั่นคือความเป็นพรหมในใจ
พรหมไม่ใช่เรื่องของรูปนอก
ไม่ใช่มีสี่หน้า
แต่เป็นความกว้างของใจ
ที่ไม่คับแคบกับตนเอง
บางครั้งเราได้ยินธรรมะ
แต่ไม่เข้าใจทันที
ก็อย่าเพิ่งทิ้ง
เพราะถ้อยคำหนึ่ง
คนนี้อาจเข้าใจ
อีกคนอาจยังไม่เข้าใจ
ต้องฟังด้วยใจที่ตั้งมั่น
ฟังซ้ำ
ฟังต่อ
แล้วความหมายจะค่อย ๆ เปิดตัวเอง
แม้คำว่านิพพานก็เช่นกัน
ถ้าอยากพ้นทุกข์
แต่ไม่รู้จักนิพพาน
แม้มีอยู่ตรงหน้า
ก็อาจเอาไม่เป็น
เหมือนคนไปเจอเพชร
ไปเจอทองใต้ดิน
ถ้าไม่รู้จัก
ก็อาจเห็นเป็นแค่ดิน
แค่หิน
แต่คนที่รู้
เห็นแล้วก็รู้ทันที
และจัดการสิ่งนั้นได้
ธรรมะก็เป็นอย่างนั้น
ถ้าไม่รู้จักด้วยการเห็นจริง
ก็อาจอ่านผ่านไป
แต่ไม่ถึงใจ
หลวงพ่อจึงชี้ให้เห็นว่า
ธรรมะไม่ใช่เพียงเรียนจากตำรา
แต่ต้องเรียนด้วยมือ
เรียนด้วยการกระทำ
เรียนด้วยชีวิตที่ลงไปแตะต้องความจริง
เมื่อทำ
จึงรู้
เมื่อรู้
จึงค่อยเห็นคุณค่าของสิ่งนั้น
คนเราจึงต้องอาศัยกัน
ผู้มีทรัพย์อาศัยแรงงาน
ผู้มีแรงงานอาศัยรายได้
แล้วเก็บสะสมไว้ดำรงต่อไป
ธรรมะก็เช่นกัน
ต้องอาศัยการทำจริง
อาศัยความเพียรจริง
อาศัยการรู้ตรงในกาย ในใจ
จึงจะไม่หลงทาง
ให้เรากลับมาดูตัวเอง
ดูความตรงของเรา
ดูความขยันของเรา
ดูความละอายของเรา
ดูเมตตาในใจของเรา
สิ่งเหล่านี้แหละ
คือทางปฏิบัติ
คือพระสงฆ์ในความหมายที่แท้
คือธรรมะที่ไม่ไกลจากชีวิตเลย
#หลวงพ่อเทียน #ความรู้สึกตัว #DhammaMahasati