ธรรมอยู่ที่ตัวเรา
ไม่ต้องเอาไปทิ้งไว้ที่วัด
ไม่ต้องเอาไปทิ้งไว้ในตัวหนังสือ
ไม่ต้องเอาไปทิ้งไว้ตามถนนหนทาง
พระธรรมคือกายใจนี้เอง
คือการเอาตัวเรา
ไปทำการทำงาน
ไปพูด ไปคิด
แล้วรู้ตัวอยู่กับสิ่งที่กำลังเป็น
เมื่อทำได้อย่างนี้
พระธรรมย่อมรักษาผู้ประพฤติธรรม
ไม่ให้ตกไปในที่ชั่ว
ความดีความชั่วนั้น
หลายคนพอรู้จัก
แต่ยังไม่รู้จักพระธรรม
เพราะรู้เพียงชื่อ
แต่ยังไม่รู้ตรง ๆ ด้วยใจ
หลวงพ่อเทียนชี้ให้เห็นว่า
ทางธรรมไม่ใช่เรื่องไกล
ไม่ใช่เรื่องรอวันหนึ่งค่อยเข้าใจ
ไม่ใช่ต้องสะสมไว้ในตำราอย่างเดียว
ถ้าปฏิบัติให้ตรง
ให้รู้สึกตัวในอาการของกาย
ในคำพูด ในความคิด
ธรรมก็เริ่มทำงานทันที
จิตที่ฝึกดีแล้ว
ย่อมนำสุขมาให้
เพราะฉะนั้น
การภาวนาไม่ใช่แค่การเรียนรู้
แต่คือการฝึกจริง
ฝึกอยู่กับงาน
ฝึกอยู่กับเวลา
ฝึกอยู่กับการเป็นคนรู้จักการ
รู้จักงาน
รู้จักหน้าที่
คนที่ไม่รู้จักการ ไม่รู้จักงาน
ไม่รู้จักความตรง
ก็ยังไปไม่ถึงความเป็นพระแท้
ภายนอกอาจเรียกว่าพระ
แต่ภายในยังต้องดูที่การปฏิบัติ
ปฏิบัติดี
ปฏิบัติตรง
ปฏิบัติเพื่อรู้ธรรมเป็นเครื่องออกจากทุกข์
นี่แหละคือทางของสงฆ์สาวกที่แท้
ไม่ใช่ทางของการพูดสวย
ไม่ใช่ทางของการท่องจำอย่างเดียว
แต่เป็นทางที่ทำให้หลุดพ้นจากทุกข์ได้จริง
หลวงพ่อเทียนจึงย้ำว่า
ธรรมะมีอยู่ในคนทุกคน
ไม่ว่ารู้หนังสือหรือไม่รู้หนังสือ
ไม่ว่าจำมากหรือน้อย
ถ้ารู้จักกลับมารู้สึกตัว
ธรรมก็เปิดให้เห็น
บางคนเริ่มจากคำง่าย ๆ
ให้รู้สึกตัว
ให้ทำจังหวะ
แล้วใจค่อย ๆ ตรง
ค่อย ๆ สงบ
ค่อย ๆ เป็นพระในความหมายของธรรม
ธรรมะไม่ไกลเลย
มันอยู่ในกายที่กำลังเคลื่อนไหว
อยู่ในใจที่กำลังคิด
อยู่ในคำพูดที่กำลังจะออกจากปาก
ถ้ารู้ตรงนี้
ก็เหมือนพบทางกลับบ้านของตัวเอง
พระธรรมไม่ได้อยู่ที่ไหนอื่น
พระธรรมอยู่ที่การรู้ตัวในเดี๋ยวนี้นี่เอง
#หลวงพ่อเทียน #ความรู้สึกตัว #DhammaMahasati
