ไม่ต้องตาม แค่เห็น

 

เราเผลอไป “ตามดูความคิด”

—

พยายามจับมัน

พยายามเข้าใจมัน

พยายามหยุดมัน

—

แต่ยิ่งตาม

ยิ่งไกล

—

เพราะความคิด

ไม่มีตัวตน

—

จับก็ไม่ได้

มองก็ไม่เห็น

—

สิ่งที่มองเห็นได้จริง

คือ “กาย”

—

การเคลื่อนไหว

การหยุด

การหายใจ

—

ทั้งหมดนี้

จับต้องได้

—

และในขณะเดียวกัน

มีบางสิ่งกำลัง “รู้”

—

เมื่อกลับมาอยู่กับการเคลื่อนไหวของกาย

แล้วรู้ตัว

—

ความคิดยังเกิด

แต่เราไม่ต้องตามมัน

—

เรา “เห็นมัน”

—

ตรงนั้นเอง

จะเริ่มเข้าใจว่า

—

ความคิด

ไม่ได้พาเราไป

—

แต่เรา…ต่างหาก

ที่เผลอไปกับมัน

—

เมื่อมีการเห็น

โดยไม่เข้าไปเป็น

—

ความยึดจะค่อย ๆ คลาย

—

ไม่ใช่เพราะเราทำลายมัน

แต่เพราะมัน

ไม่มีที่ตั้ง

—

ตรงนี้เอง

คือทาง

—

ไม่ใช่ทางที่ต้องคิด

แต่เป็นทางที่ต้อง “เห็น”

—

เห็นกาย

ที่กำลังเคลื่อนไหว

—

เห็นใจ

ที่กำลังนึกคิด

—

และเมื่อเห็นบ่อยเข้า

ความสงสัยจะค่อย ๆ หายไป

—

ไม่ต้องถาม

ไม่ต้องหาคำตอบ

—

เพราะสิ่งที่เคยสงสัย

ถูกเห็น…ตามจริงแล้ว

—

เมื่อไม่สงสัย

ใจก็เบา

—

เมื่อใจเบา

ความทุกข์

ก็ไม่มีที่อยู่

—

ธรรมะจึงไม่ใช่เรื่องของการแยกตัว

—

แต่เป็นเรื่องของการใช้ชีวิต

—

ทำงานก็เห็น

พูดก็เห็น

เคลื่อนไหวก็เห็น

—

ทุกอย่าง

เป็นทางได้

—

ไม่ใช่เพราะมันพิเศษ

—

แต่เพราะมี “ความรู้ตัว”

—

และความรู้ตัวนี้

ไม่เลือกใคร

—

ใครทำ

คนนั้นเห็น

—

และเมื่อเห็นจริง

สิ่งที่เคยหนัก

จะค่อย ๆ จืดจาง

—

โดยไม่ต้องพยายาม

—

#ธรรมะใกล้ตัว

#รู้ตัวคือทาง

#ไม่หลงตัวไม่ลืมตัว ดูน้อยลง